بررسی تاثیرات روان شناختی یادگیری گروهی بر تعامل، اعتماد و خودکارآمدی دانش آموزان

این مقاله مروری با هدف بررسی عمیق و تحلیلی تاثیرات روان شناختی یادگیری گروهی بر سه متغیر کلیدی تعامل، اعتماد و خودکارآمدی در دانش آموزان تدوین شده است. در حالی که مزایای تحصیلی یادگیری گروهی به طور گسترده مورد مطالعه قرار گرفته است، فرآیندهای روان شناختی زیربنایی که به این نتایج مثبت منجر می شوند، نیازمند توجه و واکاوی بیشتری هستند. این پژوهش استدلال می کند که کلاس درس یک محیط پیچیده روانی-اجتماعی است و راهبردهای آموزشی نظیر یادگیری گروهی، از طریق دگرگون ساختن این محیط، تاثیرات عمیقی بر باورها، احساسات و رفتارهای دانش آموزان بر جای می گذارند. در بخش مبانی نظری، هر یک از مفاهیم یادگیری گروهی، تعامل اجتماعی، اعتماد بین فردی و خودکارآمدی به تفصیل تعریف و تشریح شده و نظریه های زیربنایی آن ها، از جمله نظریه وابستگی متقابل اجتماعی، نظریه شناختی-اجتماعی بندورا و مدل های توسعه اعتماد، مورد بررسی قرار گرفته اند. در این مقاله، یادگیری گروهی نه فقط به عنوان یک تکنیک آموزشی، بلکه به عنوان یک مداخله روانی-اجتماعی در نظر گرفته می شود که ساختار آن به طور مستقیم کیفیت تعاملات، سطح اعتماد و میزان خودکارآمدی دانش آموزان را تحت تاثیر قرار می دهد. در ادامه، یافته های پژوهش های مرتبط به صورت توصیفی-تحلیلی ارائه و تلفیق شده اند. این یافته ها نشان می دهند که چگونه مولفه های کلیدی یادگیری گروهی، مانند وابستگی متقابل مثبت و تعامل چهره به چهره، به ایجاد تعاملات سازنده، پرورش اعتماد متقابل و تقویت باورهای خودکارآمدی از طریق تجارب موفقیت آمیز، مشاهده همسالان و حمایت اجتماعی منجر می شوند. در نهایت، بحث و نتیجه گیری به جمع بندی این تاثیرات روان شناختی پرداخته و پیامدهای عملی آن را برای معلمان و مربیان به منظور طراحی محیط های یادگیری بهینه که به رشد همه جانبه دانش آموزان کمک می کند، تبیین می نماید.

کلیدواژه ها:

یادگیری گروهی ، تعامل اجتماعی ، اعتماد بین فردی ، خودکارآمدی ، روانشناسی تربیتی