جایگاه ماهیت و شیوه نهاد سازش

زمانی که یک دعوا در دادگاه مطرح می شود و اختلافات بین طرفین بالا می گیرد و به دادگاه مراجعه کنند، می مرجع رسیدگی در هر حال محاکم خواهند بود اما این حق برای طرفین در نظر گرفته شده که هر زمان که بخواهند دعوا را با مصالحه پایان بخشند. از بهترین روش های حل اختلاف و پایان دادن به دعوا توسل به مصالحه و سازش می باشد که چنانچه بصورت آزادانه و با رضایت کامل طرفین باشد اختلاف و کدورتها را نیز ریشه کن خواهد کرد اشخاص در مورد اموری که حق دخل و تصرف دارند می توانند سازش نمایند. به موجب ماده ۱۸۴ قانون آیین دادرسی مدنی دادگاه پس از حصول سازش میان طرفین ختم رسیدگی را اعلام و مبادرت به صدور گزارش اصلاحی می کند. در قوانین ایران تعریفی از سازش ارائه نشده است ولی اساتید حقوق آن را اینگونه تعریف کرده اند تعیین تکلیف اختلاف مدنی از طریق توافق بین طرفین سازش نامیده می شود سازش به معنی موافقت و هماهنگی بین دو طرف دعواست که به صورت داوطلبانه در داخل یا خارج از دادگاه و به منظور پایان دادن به شکایت و دعوای موجود بین طرفین صورت می پذیرد. بنابراین، به توافق و قراردادی که طرفین اختلاف برای پایان دادن به دعاوی و اختلافات خود منعقد نموده و ملزم به اجرای مفاد آن می گردند سازش می گویند. علاوه بر دادگاه ها شورای حل اختلاف نیز صلاحیت رسیدگی به صلح و سازش را نیز دارد در قانون جدید شورای حل اختلاف صلاحیت شورا در رسیدگی به سازش را به همراه صلاحیت دادگاه جدیدی به نام دادگاه صلح پیش شده است که در ادامه به شرح آن مصوب ۱۴۰۲ خواهیم پرداخت.

کلیدواژه ها:

دعاوی ، مدنی دادرسی ، سازش ، دادگاه ، شورا حل اختلاف ، دادگاه صلح