مبانی و معیارهای ابطال رای غیابی در داوری تجاری بین المللی

هدف پژوهش بررسی مبانی و معیارهای ابطال رای غیابی در داوری تجاری بین المللی با تاکید بر اسناد بین المللی و نظامهای حقوقی مختلف، به ویژه حقوق ایران بود. در این راستا، معیارهای اساسی همچون ابلاغ، صحیح رعایت حق دفاع و حدود صلاحیت داور مورد تحلیل قرار گرفت. روش تحقیق این پژوهش، کیفی توصیفی و متن محور بوده و از منابع معتبر حقوقی و رویه های قضایی در نظامهای حقوقی مختلف بهره گرفته شده است. نتایج پژوهش نشان دادند که ابطال رای غیابی در داوری تجاری بین المللی مستلزم احراز شرایط مشخصی است که در اسناد بین المللی نظیر کنوانسیون نیویورک ۱۹۵۸ و قانون نمونه آنسیترال مورد تاکید قرار گرفته اند. اصول بنیادین دادرسی منصفانه از جمله ابلاغ صحیح و اعطای فرصت کافی به طرفین برای دفاع، نقش کلیدی در تعیین قابلیت ابطال رای غیابی ایفا می کنند. در حقوق ایران ماده ۳۳ قانون داوری تجاری بین المللی معیارهایی نظیر نقض حق دفاع، خروج داور از حدود صلاحیت، تخلف از موافقتنامه داوری و تعارض رای با نظم عمومی را به عنوان مبانی ابطال تعیین کرده است. در عین حال نظامهای حقوقی مختلف تفاسیر متفاوتی از این معیارها ارائه می دهند؛ به ویژه در حقوق فرانسه، حمایت بیشتری از حقوق طرف غایب مشاهده می شود. در حالی که در نظامهای کامن لا مانند ایالات متحده و انگلستان، اصل بر اعتبار رای داوری است مگر آنکه تخلفی از اصول دادرسی منصفانه احراز شود. در نهایت، این پژوهش پیشنهاد می دهد که در نظام داوری ایران استانداردهای دقیقتری برای احراز نقض حق دفاع و ارزیابی صحت ابلاغ ها تدوین شود. همچنین ایجاد رویه ای منسجم برای بررسی شرایط غیبت طرفین و اتخاذ تدابیری همچون اعطای فرصت های تکمیلی برای دفاع می تواند به تضمین حقوق طرف غایب و جلوگیری از سوءاستفاده های احتمالی کمک کند. علاوه بر این، اصلاح برخی مواد قانونی در راستای تبیین دقیق تر مفهوم نظم عمومی و تاثیر آن بر اجرای آرای داوری می تواند به شفافیت و انسجام بیشتر نظام داوری ایران منجر شود.

کلیدواژه ها:

رای ، غیابی ، داوری تجاری بین المللی ، ابطال رای داوری ، دادرسی منصفانه