نقد حقوقی منع حق بر تحصیل همزمان در مقررات آموزش عالی ایران بر پایه تحلیل قانون اساسی موازین اسلامی و اسناد حقوق بشری

حق بر تحصیل همزمان یکی از شقوق حقوق فرهنگی افراد مبتنی بر قانون اساسی و از ملزومات حق بر آموزش با کیفیت است. منع تحصیل همزمان دانشجویان در دانشگاههای کشور به عنوان یک سیاست آموزشی همواره زمینه ساز چالشهای حقوقی و اجتماعی بوده است. این مقاله به روش توصیفی تحلیلی و با بهره گیری از منابع کتابخانه ای در گردآوری اطلاعات با رویکردی حقوقی و با تکیه بر اصول قانون اساسی موازین اسلامی و اسناد بین المللی حقوق بشری به بررسی ابعاد مختلف این موضوع پرداخته است. در این پژوهش ضمن تبیین حق آموزش با کیفیت و شقوق آن به عنوان یکی از حقوق اساسی افراد و یک حق بشری، سعی بر اثبات حق بر تحصیل همزمان مبتنی بر اصول قانون اساسی شده است و به بررسی تعارض سیاست منع تحصیل همزمان با این حق پرداخته شده است. نتایج این پژوهش نشان می دهد که منع تحصیل همزمان با اصول اساسی قانون، موازین اسلامی و موازین حقوق بشری اسناد بین المللی مغایرت دارد و با اصل آزادی انتخاب رشته و روش تحصیل و همچنین اصل بهره مندی از امکانات آموزشی در تعارض است و باید برای ایجاد محیطی پویا و منعطف در دانشگاه ها این محدودیت برداشته شود. در نهایت موضوعات تحلیلی ارائه شده در این مقاله اهمیت بازنگری در سیاست منع تحصیل همزمان و ایجاد سازوکارهای قانونی برای حمایت از حق بر آموزش و حق بر تحصیل همزمان دانشجویان و توسعه علمی کشور تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

حق بر تحصیل همزمان ، حق بر ، آموزش ، آموزش عالی ، قانون اساسی ، موازین اسلامی ، حقوق بشر