اثر بخشی پارادوکس درمانی (PTC) بر روان رنجوری و استحکام روانی جوانان مضطرب

این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی درمان پارادوکس بر نوروزگرایی و سخت رویی ذهنی جوانان مضطرب انجام شد. روش تحقیق نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانشجویان دختر پسر مبتلا به اضطراب مشغول به تحصیل در دانشگاه تهران پردیس بین المللی ارس بود؛ از میان این افراد ۳۰ دانشجوی واجد شرایط به صورت هدفمند انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. جمع آوری دادهها با استفاده از پرسشنامه سخت رویی ذهنی کلاف) و همکاران (۲۰۰۲) و نسخه کوتاه تجدید نظر پرسشنامه شخصیتی NEO مک کری و کاستا ۱۹۹۲ انجام شد برای گروه ،آزمایش مداخله درمان پارادوکس طی شش جلسه دو ساعته و به صورت هفتگی انجام شد تحلیل دادههای پژوهش با استفاده از تحلیل کوواریانس در نرم افزار spss۲۵ انجام شد نتایج نشان داد که با کنترل اثر پیش آزمون تفاوت معناداری بین میانگین نمرات پس آزمون نوروزگرایی و سخت رویی ذهنی در دو گروه آزمایش و کنترل وجود دارد بر اساس اندازه ،اثر ۵۲ درصد تغییرات در سخت رویی ذهنی و ۲۰ درصد تغییرات در نوروزگرایی نتیجه استفاده از درمان پارادوکس بوده است. بر اساس یافته های این پژوهش میتوان نتیجه گرفت که درمان پارادوکس میتواند به عنوان یک روش مداخله موثر در کاهش نوروزگرایی و بهبود سخت رویی ذهنی در جوانان مضطرب مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

سخت رویی ، ذهنی ، نوروز ، درمان پارادوکس