تاثیر زوج درمانی رفتاری یکپارچه نگر بر کاهش تعارض زناشویی و بهبود صمیمیت زنان متاهل

هدف: تعیین تاثیر زوج درمانی رفتاری یکپارچه نگر بر کاهش تعارض زناشویی و افزایش صمیمیت زنان متاهل بود. این مقاله از نوع آزمایشی است. جامعه آماری شامل کلیه زنان متاهل شهرستان قروه استان کردستان است از روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و در دو گروه به صورت تصادفی ساده با حجم مساوی گمارده شدند. نمونه ی مورد نظر از میان زنان متاهلی انتخاب شد که به مراکز مشاوره ی شهر قروه مراجعه کرده و نارضایتی زناشویی و کاهش صمیمیت داشتند. از پرسشنامههای استاندارد برای گردآوری دادههای مقاله استفاده شد پرسشنامههای مقاله شامل ۱ پرسشنامه تعارض زناشویی (ثنائی ۲ پرسشنامه نیازهای صمیمیت (باگاروزی میباشد. یافتهها یافتههای مطالعه نشان داد با توجه به مقادیر سطح معناداری صمیمیت ،عاطفی عقلانی، روان شناختی بدنی ، جنسی، زیبایی شناختی معنوی و اجتماعی-تفریحی که بود و نشان داد زوج درمانی رفتاری یکپارچه نگر بر افزایش صمیمیت زناشویی زنان متاهل موثر بوده است و همچنین در پس آزمون تعارض زناشویی سطح معناداری (۰/۰۵ P<) مشاهده میشود که زوج درمانی رفتاری یکپارچه نگر بر کاهش تعارض زناشویی زنان متاهل موثر بوده است نتیجه گیری: بنابراین نتیجه گیریم درمان رفتاری یکپارچه نگر بر کاهش تعارض زناشویی و افزایش صمیمیت زناشویی اثر گذار بوده از این رو فرضیههای مقاله تایید شد.

کلیدواژه ها:

زوج درمانی رفتاری یکپارچه ، نگر تعارض زناشویی ، صمیمیت زناشویی زنان متاهل