تاثیر رهبری تحول آفرین بر فرهنگ نوآوری با نقش میانجی توانمندسازی روان شناختی در دانشگاههای علوم پزشکی ایران

این پژوهش تاثیر رهبری تحول آفرین بر فرهنگ نوآوری را با نقش میانجی توانمندسازی روان شناختی در دانشگاههای علوم پزشکی ایران بررسی می کند. هدف، تبیین چگونگی تقویت فرهنگ نوآوری از طریق رهبری تحول آفرین و نقش واسطه ای توانمندسازی روانشناختی در بستر چالشهای بومی، ایران نظیر ساختارهای بوروکراتیک و محدودیتهای مالی است. پژوهش با رویکرد کمی و طرح توصیفی-همبستگی انجام شد. جامعه آماری شامل اعضای هیئت علمی و کارکنان ۱۰ دانشگاه علوم پزشکی منتخب مانند تهران، شیراز و اصفهان بود که ۳۸۰ نفر به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شدند. داده ها با پرسشنامه های استاندارد رهبری تحول آفرین، توانمندسازی (ML) روانشناختی (اسپریتزر و فرهنگ نوآوری اسکات) و (بروس) جمع آوری و با مدل سازی معادلات ساختاری توانمندسازی (۰.۰۱ > B = ۰.۴۲, p) شدند. یافته ها نشان داد که رهبری تحول آفرین تاثیر مثبت و معناداری بر فرهنگ نوآوری دارد، به طوری که احساس شایستگی، خودمختاری معناداری و (۰.۰۱ > P = ۰.۳۱, p) روانشناختی به عنوان میانجی این رابطه را تقویت می کند. تاثیرگذاری در کارکنان فرهنگ نوآوری را ارتقا می دهد. این مدل ۶۸ درصد از واریانس فرهنگ نوآوری را تبیین کرد. نتایج حاکی از آن است که دانشگاههای علوم پزشکی ایران می توانند با تقویت رهبری تحول آفرین و برنامه های توانمندسازی موانع نوآوری را کاهش دهند. محدودیت های پژوهش شامل اتکا به داده های خودگزاری و تمرکز بر دانشگاههای خاص است که با استفاده از داده های عینی و نمونه گیری گسترده تر در آینده قابل رفع است. این مطالعه به عنوان اولین پژوهش تجربی در ایران که نقش میانجی توانمندسازی روانشناختی را در این رابطه بررسی می کند، پیشنهاد می دهد که مدیران دانشگاهها با آموزش مهارتهای رهبری تحول آفرین و ایجاد محیطهای توانمندساز، فرهنگ نوآوری را تقویت کنند. تحقیقات آتی می توانند نقش متغیرهای تعدیل کننده مانند فرهنگ سازمانی یا حمایت مالی را بررسی کنند.

کلیدواژه ها:

رهبری تحول آفرین ، فرهنگ نوآوری ، توانمندسازی روانشناختی ، دانشگاههای علوم پزشکی ، نوآوری سازمانی