ادغام فناوری و روش های فعال در کلاس درس برای ارتقای نوآوری و تفکر خلاق در مدارس ابتدایی

این مقاله مروری به بررسی تحلیلی و یکپارچه تاثیر ادغام هدفمند فناوری های آموزشی با روش های یادگیری فعال بر ارتقای نوآوری و تفکر خلاق در دانش آموزان مدارس ابتدایی می پردازد. در پاسخ به نیازهای قرن بیست و یکم، نظام های آموزشی با چالش گذار از مدل های منفعل و حافظه محور به سمت رویکردهای دانش آموزمحور و مهارت محور مواجه هستند. در این میان، دو جریان قدرتمند—پداگوژی های یادگیری فعال (مانند یادگیری مبتنی بر پروژه، پرسشگری و بازی) و فناوری های آموزشی نوین—به عنوان کاتالیزورهای اصلی این تحول شناخته می شوند. با این حال، مسئله اصلی در استفاده جداگانه یا سطحی از این دو جریان نهفته است. این مقاله استدلال می کند که پتانسیل واقعی زمانی آزاد می شود که این دو نیرو به صورت یکپارچه و هم افزا عمل کنند. در این چارچوب، فناوری نه به عنوان جایگزین ابزارهای سنتی، بلکه به عنوان تقویت کننده و گسترش دهنده تجربیات یادگیری فعال به کار گرفته می شود. این پژوهش با تکیه بر مبانی نظریه های ساختن گرایی، ساخت گرایی اجتماعی و چارچوب هایی مانند TPACK، به تحلیل سازوکارهایی می پردازد که از طریق آن، این ادغام می تواند به طور مستقیم بر ابعاد مختلف تفکر خلاق و شکل گیری ذهنیت نوآور در کودکان تاثیر بگذارد. تحلیل یافته ها نشان می دهد که ترکیب یادگیری فعال با ابزارهای دیجیتال، دانش آموزان را از مصرف کنندگان محتوا به خالقان فعال دانش تبدیل کرده، مهارت های پژوهش و حل مسئله آن ها را تقویت نموده و بسترهای جدیدی برای همکاری و ابراز وجود خلاق فراهم می آورد. نتایج این بررسی بر نقش حیاتی معلم به عنوان "طراح تجربیات یادگیری" و ضرورت بازاندیشی در طراحی فضاهای آموزشی و برنامه های درسی برای حمایت از این رویکرد یکپارچه تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

ادغام فناوری ، یادگیری فعال ، نوآوری در آموزش ، تفکر خلاق ، مدارس ابتدایی