نقش خودکارآمدی تحصیلی در کاهش استرس و افزایش پیشرفت دانش آموزان

آموزشخودکارآمدی تحصیلی به عنوان یکی از مولفه های اصلی نظریه شناختی-اجتماعی بندورا، نقشی بنیادین در شکل گیری رفتارهای یادگیری و مقابله با فشارهای تحصیلی ایفا می کند. دانش آموزانی که از سطح بالایی از خودکارآمدی برخوردارند، باور دارند که می توانند با تلاش، پشتکار و استفاده از راهبردهای موثر، بر چالش های آموزشی غلبه کنند. این احساس توانمندی درونی، نه تنها موجب افزایش انگیزش درونی و پایداری در مسیر یادگیری می شود، بلکه استرس و اضطراب تحصیلی را نیز به میزان قابل توجهی کاهش می دهد. پژوهش ها نشان داده اند که خودکارآمدی بالا با کاهش افکار منفی، تقویت امید به موفقیت، و بهبود تنظیم هیجانی رابطه مستقیم دارد. از سوی دیگر، دانش آموزانی با خودکارآمدی پایین، در برابر ناکامی های درسی احساس درماندگی کرده و مستعد استرس، اضطراب امتحان و افت تحصیلی هستند. بنابراین، پرورش خودکارآمدی تحصیلی از طریق بازخورد مثبت معلمان، تشویق به خودارزیابی، و ایجاد تجارب موفق در فرایند یادگیری می تواند نقشی کلیدی در رشد تحصیلی و روانی دانش آموزان ایفا کند. نتیجه گیری کلی این است که خودکارآمدی نه تنها عاملی شناختی، بلکه سازوکاری روان شناختی برای مقابله با فشارهای تحصیلی و ارتقای عملکرد آموزشی محسوب می شود. تقویت این مولفه از طریق برنامه های آموزشی و مشاوره ای، می تواند به بهبود سلامت روان و افزایش پیشرفت تحصیلی دانش آموزان در سطوح مختلف آموزشی منجر شود.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی تحصیلی ، استرس تحصیلی ، پیشرفت تحصیلی ، سلامت روان ، انگیزش یادگیری