نقش محیط مدرسه و روابط معلم–دانش آموز در سازگاری هیجانی و تحصیلی دانش آموزان در دوره ابتدایی

این مقاله مروری به تحلیل عمیق و چندبعدی نقش حیاتی محیط مدرسه و کیفیت روابط معلم-دانش آموز به عنوان دو عامل اکولوژیک بنیادین در شکل دهی به فرآیندهای سازگاری هیجانی و تحصیلی دانش آموزان در دوره حساس ابتدایی می پردازد. دوره ابتدایی، مرحله ای تکوینی است که در آن پایه های اصلی شخصیت، مهارت های اجتماعی، نگرش به یادگیری و سلامت روان کودک بنا نهاده می شود. در این دوران، مدرسه پس از خانواده، به مهم ترین بافت اجتماعی رشد کودک تبدیل می شود. فراتر از انتقال صرف دانش و مهارت های درسی، کیفیت روانشناختی و اجتماعی این محیط، نقشی تعیین کننده در مسیر رشد کودک ایفا می کند. این مقاله با اتکا به مبانی نظری کلیدی همچون نظریه سیستم های اکولوژیک برونفن برنر و نظریه دلبستگی بالبی، استدلال می کند که یک محیط مدرسه ای مثبت، امن و حمایت گر و روابط گرم، پذیرا و پاسخ گو با معلمان، به مثابه یک داربست روانشناختی عمل کرده و نیازهای اساسی کودک برای امنیت، تعلق و شایستگی را برآورده می سازند. با مرور جامع شواهد پژوهشی، این مقاله نشان می دهد که این عوامل محیطی و ارتباطی به طور مستقیم و غیرمستقیم، از طریق تقویت مهارت های تنظیم هیجانی، رفتارهای جامعه پسند و خودپنداره مثبت (سازگاری هیجانی) و همچنین افزایش انگیزه، درگیری تحصیلی و پیشرفت درسی (سازگاری تحصیلی)، به بهزیستی کلی دانش آموزان کمک شایانی می کنند. در نهایت، این مقاله نتیجه گیری می کند که سرمایه گذاری هدفمند بر روی بهبود اقلیم اجتماعی-هیجانی مدارس و توانمندسازی معلمان در برقراری روابط مثبت، یک راهبرد پیشگیرانه و بنیادین برای ارتقای سلامت روان نسل آینده و تحقق اهداف غایی آموزش و پرورش است.

کلیدواژه ها:

محیط مدرسه ، روابط معلم-دانش آموز ، سازگاری هیجانی ، سازگاری تحصیلی ، دوره ابتدایی ، سلامت روان ، اکولوژی رشد