تحلیل تاثیر پایدار هوش معنوی بر اضطراب و انگیزه

هدف این مقاله تحلیل رابطه بین هوش معنوی (Spiritual Intelligence, SI) به عنوان خصیصه ای نسبتا پایدار و دو متغیر روان شناختی اضطراب و انگیزه است. پس از مروری بر تعاریف و مدل های اصلی هوش معنوی (زوهار و مارشال؛ امونز؛ کینگ؛ امرام)، شواهد تجمیعی پژوهش های بین المللی و داخلی درباره پیوندهای SI با اضطراب (عموما رابطه معکوس) و انگیزه (عموما رابطه مثبت به ویژه با انگیزش درونی و انگیزش تحصیلی) بررسی شد. سپس چارچوب روش شناسی پیشنهادی برای مطالعات مقطعی و طولی ارائه گردید و معیارهای سنجش (SISRI-۲۴، ISIS و مقیاس های اضطراب و انگیزش) تبیین شد. مرور پیشینه نشان می دهد که سطوح بالاتر SI با کاهش نگرانی ها و اضطراب های زمینه ای و با افزایش انگیزه دست یافتی، تاب آوری و معنادرمانی همبستگی دارد؛ با این حال، تحلیل ها نشان می دهند که اثرات SI بر اضطراب و انگیزه غالبا از طریق متغیرهای واسطه ای مانند سبک مقابله، معناجویی و خودکارآمدی عمل می کند. مقاله به صورت انتقادی محدودیت های مطالعات موجود (غالب بودن مطالعات مقطعی، تفاوت در مقیاس ها و مسائل فرهنگی) را مطرح می کند و پیشنهادهایی برای پژوهش های آینده (طولی- میان دوره ای، مداخلات آموزشی برای تقویت SI و بررسی نقش واسطه ها) ارائه می دهد. کاربردهای تربیتی و بالینی نیز شامل گنجاندن آموزش مهارت های معناجویی و تفکر وجودی در برنامه های روان درمانی و آموزشی برای کاهش اضطراب و ارتقای انگیزه پیشنهاد می گردد.

کلیدواژه ها:

هوش معنوی ، اضطراب ، انگیزه ، معناجویی ، سبک مقابله