بررسی رابطه کمبود آب بدن و کاهش عملکرد در ورزش های استقامتی فراگیران

کمبود آب بدن (dehydration یا hypohydration) یکی از شایع ترین عوامل محدودکننده عملکرد در ورزش های استقامتی است. هدف مقاله حاضر، بررسی مکانیسم های فیزیولوژیک، شواهد تجربی و پیامدهای کاربردی کمبود آب بر عملکرد استقامتی فراگیران (ورزشکاران غیرحرفه ای و دانشجویان ورزشکار) می باشد. بر پایه مرور نظام مند مطالعات آزمایشگاهی، میدانی و فراتحلیل های کلیدی، نشان داده شده است که کمبود آب معادل ≈۲% از توده بدنی می تواند باعث افزایش استرس قلبی عروقی، افزایش دمای مرکزی، کاهش حجم پلاسما و افت کارایی هوازی گردد؛ در ورزش های طولانی تر و در محیط های گرم، اثرات منفی شدیدتر است. همچنین، تغییرات شناختی و روانی (تمرکز، تصمیم گیری و خستگی ذهنی) در شرایط دهیدراسیون گزارش شده اند. با این وجود، پاسخ ها بین افراد متفاوت بوده و عوامل متعددی شامل شدت و مدت تمرین، شرایط محیطی، نرخ تعریق و وضعیت الکترولیتی پایه بر پیامد نهایی موثرند. مقاله پیشنهاد می کند که برنامه های هیدراتاسیون فردی شده (شروع تمرین در وضعیت euhydrated، پوشش نیازهای مایعات و الکترولیت ها در طول فعالیت و بازآب رسانی مناسب پس از تمرین) برای فراگیران ضروری است. نیاز به پژوهش های میدانی در جمعیت فراگیران و بررسی پیامدهای بلندمدت کم آبی در عملکرد رقابتی و آموزشی مورد تاکید است.

کلیدواژه ها:

دهیدراسیون ، هیدراتاسیون ، عملکرد استقامتی ، تعریق ، بازآب رسانی