هیدروژل نانوکامپوزیتی اولئوروپین با محور قابلیت رهایش تدریجی راهکاری نوین برای درمان زخم

این تحقیق به طراحی و ساخت یک هیدروژل جدید برای درمان زخمهای مزمن و پیچیده می پردازد. هیدروژل مورد نظر ترکیبی از هیدروکسی پروپیل متیل سلولز (HPMC)، فیبروئین ابریشم و نانوذرات صمغ عربی است که به طور خاص برای حمل اولئوروپین یک ترکیب گیاهی با خواص ضدباکتریایی و ضدالتهابی طراحی شده است. هیدروژل با ویژگی هایی حفظ رطوبت، مناسب استحکام مکانیکی بالا و رهایش کنترل شده دارو در محل زخم عمل می کند. این ویژگی ها به مانند ماده ای با ساختار شبکه ای سه بعدی که قادر به جذب مقدار زیادی آب است و معمولا در زمینه درمان زخمها و دارورسانی استفاده می شود، نوعی پلیمر مشتق شده از سلولز که در ترکیب هیدروژل ها برای بهبود خاصیت ژل سازی و پایداری استفاده می شود، پروتئین طبیعی موجود در ابریشم که برای ساخت هیدروژل ها و سامانه های دارورسانی به خاطر ویژگی های زیست سازگاری و مکانیکی استفاده می شود، نانوذرات مشتق شده از صمغ درخت آکاسیا که به عنوان حامل برای داروها یا مواد زیست فعال استفاده می شود، و ترکیب فنولی موجود در برگ و میوه درخت زیتون که خواص ضدباکتریایی و ضدالتهابی دارد و در درمان زخمها کاربرد دارد. فرآیندی که در آن دارو به طور تدریجی و طبق زمان بندی مشخص از یک سیستم دارورسانی آزاد می شود.

کلیدواژه ها:

هیدروژل ، هیدروکسی پروپیل متیل سلولز ، فیبروئین ، ابریشم ، صمغ عربی ، نانوذره