تاثیر تزریق آب با شوری کم بر پارامترهای تراوایی نسبی در مخازن نفتی

تزریق آب با شوری پایین (LSWF) به عنوان یک تکنیک نوین در برداشت پیشرفته نفت (EOR) شناخته می شود که از طریق تزریق آب با شوری کمتر نسبت به آب موجود در سازند مخزن عمل می کند. با وجود شواهد آزمایشگاهی متعدد که کارایی این روش را در افزایش بازیافت نفت تایید می کنند، تحقیقات مدل سازی در این حوزه همچنان محدود است و تحلیل های اقتصادی جامعی برای توجیه استفاده از LSWF در شبیه سازی ها ارائه نشده است. مکانیسم های پیشنهادی برای این روش شامل اثر لایه دوگانه الکتریکی تغییرات، pH، جابجایی ذرات ریز و تبادل یونی چندگانه (MIE) هستند. این فرآیند با کاهش شوری آب تزریقی ویژگی های مخزن مانند ترشوندگی و اشباع باقی مانده نفت را به طور قابل توجهی تغییر می دهد. تغییر ترشوندگی سنگ به سمت حالت آب دوست یکی از مهمترین نتایج این روش است که با بهبود تحرک، نفت ضریب بازیافت را افزایش می دهد. یکی از جنبه های کلیدی در شبیه سازی این فرآیند مدل سازی تراوایی نسبی سیالات است که مستقیما بر پیش بینی رفتار جریان و کارایی برداشت تاثیر می گذارد. این پژوهش به بررسی تاثیر نقاط تقاطع شکل منحنی ها و نقاط انتهایی تراوایی نسبی آب و نفت بر عملکرد مخازن نفتی در فرآیند LSWF پرداخته است. نتایج نشان می دهند که جابجایی نقطه تقاطع به سمت حالت آب دوست ضریب بازیافت نفت و تولید تجمعی آب را بهبود می بخشد. در نقطه تقاطع ۰.۶، ضریب بازیافت نفت به ۴۸ درصد رسیده و انحنای منحنی تراوایی نسبی نفت منجر به بهبود جریان سیال، افزایش ۴ درصدی ضریب بازیافت و کاهش تولید تجمعی آب به میزان ۱ میلیون بشکه نسبت به حالت پایه شد. علاوه بر این، کاهش نقطه انتهایی تراوایی نسبی نفت به مقادیر ۰.۸ و ۰.۶ باعث کاهش ضریب بازیافت نهایی شد، در حالی که کاهش نقطه انتهایی تراوایی نسبی آب به ۰.۹، ضریب بازیافت را حدود ۳ درصد افزایش داد و تولید تجمعی آب را ۴۰۰ هزار بشکه کاهش داد.

کلیدواژه ها:

تزریق آب با شوری کم ، تراوایی نسبی ، مخازن نفتی ، بازیافت نفت ، مدل سازی