بررسی کارایی کشت بافت در تولید گیاهان تراریخته مقاوم به خشکی با استفاده از ژن DREB در گندم

با توجه به بحران فزاینده کم آبی و تغییرات اقلیمی، افزایش مقاومت گیاهان زراعی به خشکی به یکی از اولویت های اصلی در برنامه های اصلاح نباتات تبدیل شده است. در این میان، استفاده از مهندسی ژنتیک و تکنیک های کشت بافت، روشی نوین و کارآمد برای تولید گیاهان تراریخته مقاوم به تنش های محیطی محسوب می شود. ژن های تنظیم کننده رونویسی مانند DREB (Dehydration-Responsive Element Binding) نقش کلیدی در پاسخ های مولکولی گیاه به تنش خشکی ایفا می کنند. در این مقاله، به بررسی تئوریک توانمندی روش کشت بافت در انتقال ژن DREB به گیاه گندم و تولید نمونه های مقاوم به خشکی پرداخته شده است. تکنیک های مختلف کشت بافت نظیر کالوس زایی، باززایی و انتقال ژن از طریق اگروباکتریوم یا تفنگ ژنی، بستر مناسبی برای دست ورزی ژنتیکی فراهم می آورند. با وجود چالش هایی همچون نرخ پایین باززایی، پایداری انتقال ژن و تنظیم دقیق بیان آن، مطالعات نظری و پژوهش های پیشین نشان می دهد که بهره گیری از این روش می تواند در به نژادی گندم و توسعه ارقام مقاوم به خشکی موثر واقع شود. در نهایت، کشت بافت نه تنها به عنوان ابزاری کمکی در زیست فناوری گیاهی بلکه به عنوان بستری موثر برای کاربرد عملی مهندسی ژنتیک در تولید گیاهان تراریخته مقاوم مطرح می گردد. این مقاله می کوشد تا با تحلیل پژوهش های پیشین، چشم انداز استفاده از کشت بافت و ژن DREB در بهبود مقاومت به خشکی در گندم را تبیین نماید.

کلیدواژه ها:

کشت بافت ، گندم ، ژن DREB ، تراریخته ، تنش خشکی