بررسی رابطه بین هوش هیجانی آموزگار و موفقیت تحصیلی دانش آموزان

هوش هیجانی آموزگار نقش تعیین کننده ای در کیفیت فرآیند یاددهی یادگیری و موفقیت تحصیلی دانش آموزان دارد. این مفهوم که شامل مهارت هایی همچون خودآگاهی، خودتنظیمی، همدلی، انگیزش و مهارت های اجتماعی است، به آموزگار امکان می دهد تا محیطی مثبت، انگیزشی و حمایت گر برای دانش آموزان فراهم کند. بر اساس نظریات ویگوتسکی، بندورا، پیاژه، راجرز و دیویی، تعاملات معنادار میان معلم و دانش آموز، بستری برای رشد شناختی، اجتماعی و عاطفی فراهم می سازد. این مقاله تحلیلی، بدون استفاده از داده های آماری، به بررسی مفهومی رابطه بین هوش هیجانی آموزگار و موفقیت تحصیلی دانش آموزان می پردازد و با تکیه بر رویکردهای ساخت گرایی، انسان گرایی و یادگیری خودراهبر (SDL)، نقش واسطه ها و عوامل تعدیل کننده همچون مدیریت کلاس، ایجاد انگیزه و کیفیت رابطه معلم دانش آموز را در این پیوند تبیین می کند. یافته های تحلیلی نشان می دهد که معلمانی با سطح بالای هوش هیجانی نه تنها توانایی مقابله با چالش های کلاسی را دارند، بلکه می توانند استراتژی های آموزشی خلاقانه و همدلانه ای به کار گیرند که موجب افزایش تعامل، خودباوری و اراده یادگیری در دانش آموزان می شود. در پایان، پیشنهادهایی برای ارتقای هوش هیجانی آموزگار از طریق کارگاه های آموزشی، مدل سازی رفتاری و برنامه های منتورینگ ارائه شده است. این تحقیق بر اهمیت بعد عاطفی آموزش تاکید می کند و نشان می دهد که هوش هیجانی صرفا یک مهارت فردی نیست بلکه سرمایه ای برای بهبود کیفیت آموزش و یادگیری در نظام آموزشی محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، آموزگار ، موفقیت تحصیلی ، یادگیری ساخت گرایانه ، انگیزش تحصیلی ، مدیریت کلاس ، همدلی ، رویکرد انسان گرایی.