مدیریت زمان در برنامه ریزی درسی

هدف از پژوهش حاضر بررسی نقش و اهمیت مدیریت زمان در برنامه ریزی درسی و تاثیر آن بر کیفیت آموزش و یادگیری دانش آموزان است. مدیریت زمان در محیط آموزشی به عنوان یکی از مولفه های کلیدی موفقیت آموزشی مطرح می شود و نقشی تعیین کننده در بهره وری معلمان، نظم کلاسی و تحقق اهداف یادگیری دارد. این پژوهش با رویکرد توصیفی–تحلیلی و با بهره گیری از مطالعات کتابخانه ای و منابع علمی انجام شده است. یافته ها نشان دادند که بسیاری از چالش های آموزشی نظیر ضعف در یادگیری عمیق، استرس معلمان، و کمبود فرصت برای فعالیت های خلاقانه، ناشی از فقدان برنامه ریزی زمانی موثر در مدارس است. همچنین نتایج حاکی از آن است که استفاده از فناوری های آموزشی مانند نرم افزارهای مدیریت زمان، تقویم های دیجیتال و سامانه های یادگیری آنلاین می تواند به معلمان در سازمان دهی بهتر زمان و افزایش بازده آموزشی کمک کند.علاوه بر این، پژوهش تاکید دارد که مدیریت زمان تنها یک مهارت فردی نیست، بلکه فرآیندی فرهنگی و سازمانی است که نیازمند همکاری میان مدیران، معلمان و دانش آموزان می باشد. ارتقای فرهنگ احترام به زمان، بازنگری در حجم محتوای درسی و آموزش مهارت های خودنظم دهی به دانش آموزان از مهم ترین گام ها در بهبود مدیریت زمان آموزشی است. در نهایت، یافته ها بیانگر آن است که مدیریت زمان موثر می تواند بستری پایدار برای یادگیری باکیفیت و پایدار فراهم آورد.واژگان کلیدی: مدیریت زمان، برنامه ریزی درسی، بهره وری آموزشی، معلم، فناوری آموزشی، یادگیری موثر.