نقش آموزش مهارت های زندگی در ارتقای سلامت روانی دانش آموزان

این مقاله به تبیین نقش آموزش مهارت های زندگی در ارتقای سلامت روانی دانش آموزان می پردازد و می کوشد نشان دهد چگونه تقویت شایستگی هایی مانند خودآگاهی، همدلی، ارتباط موثر، تصمیم گیری، حل مسئله و مدیریت استرس می تواند پیامدهای هیجانی، رفتاری و تحصیلی را بهبود دهد. هدف، ارائه چارچوبی عملی برای طراحی، اجرای مدرسه ای و سنجش اثر این برنامه ها است. روش پژوهش به صورت تحلیلی توصیفی و مبتنی بر مطالعه کتابخانه ای انجام شده است و با مرور منظم منابع معتبر، مضامین کلیدی استخراج و در قالب الگوی مفهومی تلفیق می شود. یافته ها نشان می دهد اجرای برنامه های منظم مهارت های زندگی با یادگیری فعال و بازخورد بهنگام، به کاهش نشانه های اضطراب و افسردگی، افزایش تاب آوری و خودتنظیمی، بهبود روابط همسالان و جو روانی اجتماعی کلاس، و ارتقای سازگاری تحصیلی منجر می شود. ادغام موضوعی در برنامه درسی، توانمندسازی معلمان، مشارکت خانواده و پایش مستمر، شرط اثرگذاری پایدار است. محدودیت های گزارش شده به تفاوت های زمینه ای مدارس و نیاز به بومی سازی و کیفیت اجرا مربوط می شود. نتیجه آن است که آموزش مهارت های زندگی، رویکردی کم هزینه و اثربخش برای ارتقای سلامت روانی دانش آموزان به شمار می آید و با سیاست گذاری حمایتی و ارزیابی منظم، قابلیت تعمیم مدرسه ای و ناحیه ای پیدا می کند.

کلیدواژه ها:

مهارت های زندگی ، سلامت روان دانش آموز ، خودتنظیمی ، تاب آوری ، ارتباط موثر ، جو مدرسه