بررسی اثر حکمرانی بر آینده سرمایه اجتماعی در ایران: رویکردی برای توسعه پایدار

زمینه و هدف: سرمایه اجتماعی یکی از مهم ترین زیرساخت های توسعه پایدار و انسجام ملی در هر جامعه ای است. در دهه های اخیر، توجه به نقش حکمرانی به عنوان عاملی تاثیرگذار بر سرمایه اجتماعی افزایش یافته است. حکمرانی ضعیف می تواند منجر به بی اعتمادی عمومی و فروپاشی روابط اجتماعی شود؛ در حالی که حکمرانی شفاف، پاسخ گو و عادلانه می تواند زمینه ساز بازسازی سرمایه اجتماعی باشد. هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر مولفه های حکمرانی بر آینده سرمایه اجتماعی و ارائه راهبردهایی برای بازسازی این سرمایه راهبردی در مسیر توسعه پایدار است. روش پژوهش: پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، کیفی با استفاده از تکنیک «چرخ آینده» است. داده ها از طریق مرور ادبیات و انجام مصاحبه های نیمه ساختاریافته با ۱۱نفر از خبرگان گردآوری شده است. روایی ابزارها با بازبینی متخصصان تایید شده و پایایی از طریق محاسبه درصد توافق بین دو کدگذار مجزا با ۸۴% تطابق تامین شده است.یافته ها: یافته ها نشان دادند که مولفه هایی همچون شفافیت اطلاعات، پاسخگویی نهادی، عدالت در توزیع منابع، تمرکززدایی و حکمرانی آینده نگر، بیشترین نقش را در تقویت سرمایه اجتماعی آینده کشور دارند. در مقابل، حکمرانی غیرشفاف و ناکارآمد، به تضعیف اعتماد عمومی، انسجام اجتماعی و مشارکت مدنی می انجامد. نتیجه گیری: نتایج نشان می دهد که ارتقای سرمایه اجتماعی در کشور نیازمند اصلاحات ساختاری در حکمرانی است. بدون بهبود شفافیت، پاسخ گویی، عدالت و مشارکت مردمی، فرسایش سرمایه اجتماعی تداوم خواهد یافت. این پژوهش بر ضرورت طراحی سیاست هایی مبتنی بر حکمرانی آینده نگر تاکید دارد تا از این طریق بتوان اعتماد عمومی و انسجام اجتماعی را در شرایط پیچیده امروز و آینده کشور بازتولید نمود.

کلیدواژه ها:

حکمرانی ، سرمایه اجتماعی ، آینده پژوهی ، توسعه پایدار