بررسی ممنوعیت انتصاب مدیران غیرمتخصص در شهرداری ها در فقدان نهاد حاکمیتی مستقل: الگوبرداری از سیاست های وزارت کشور

یکی از چالش های بنیادین مدیریت شهری در ایران، انتصاب مدیران غیرمتخصص در شهرداری هاست که به واسطه نبود نهاد حاکمیتی مستقل و نظارتی مقتدر، به امری رایج و مزمن بدل شده است. فقدان نظام ارزیابی صلاحیت های حرفه ای و تخصصی در سطوح مدیریتی شهرداری ها، زمینه ساز ناکارآمدی، فساد سیستمی، و تصمیم گیری های غیرکارشناسی در عرصه های کلیدی توسعه شهری شده است. این پژوهش با هدف تحلیل ابعاد حقوقی و مدیریتی ممنوعیت انتصاب مدیران غیرمتخصص در شهرداری ها، و بررسی امکان الگوبرداری از الگوهای موفق حاکم بر انتصابات در وزارت کشور، به دنبال ارائه مدلی اجرایی برای نهادینه سازی شایسته سالاری در مدیریت شهری ایران است. روش تحقیق کیفی بوده و از رهیافت تحلیل تطبیقی توصیفی بهره گرفته شده است. داده ها از طریق بررسی اسناد رسمی، قوانین بالادستی، آیین نامه های اجرایی وزارت کشور، و مصاحبه با خبرگان مدیریت شهری گردآوری و تحلیل شده اند. یافته های پژوهش نشان می دهد که در غیاب یک نهاد بالادستی مستقل و تخصصی مشابه سازمان امور استخدامی یا شورای عالی مدیریت شهری، ساختار شهرداری ها مستعد مداخلات غیرکارشناسانه و گزینش های سیاسی است. در مقابل، وزارت کشور با اتکا به نظام ارزیابی و انتصاب مبتنی بر شایستگی، تا حدودی موفق به کاهش انتصابات سیاسی شده است. نتایج حاکی از آن است که طراحی سازوکار قانونی برای منع انتصاب مدیران فاقد تحصیلات و تجربه مرتبط، در کنار ایجاد مرجع ناظر تخصصی بر مدیریت شهری، شرط لازم برای تحقق حکمرانی شهری مطلوب در ایران است.

کلیدواژه ها:

مدیریت شهری ، شهرداری ، انتصاب مدیران ، شایسته سالاری ، نهاد حاکمیتی مستقل ، وزارت کشور