تحلیل تاثیر حاشیه نشینی بر تحقق حقوق شهروندی در چارچوب حکمرانی اجتماعی

در چارچوب حکمرانی اجتماعی حاشیه نشینی به عنوان یکی از مهمترین چالشهای عدالت فضایی، تاثیر مستقیمی بر تحقق حقوق شهروندی دارد. این پدیده با ایجاد شکاف در دسترسی به منابع خدمات عمومی و ساختارهای تصمیم سازی موجب محرومیت ساختاری گروههای حاشیه نشین از حقوق اساسی چون آموزش، بهداشت، مسکن، امنیت و مشارکت سیاسی میشود. در بسیاری از شهرهای ایران سیاستهای تمرکزگرا و نابرابر در توزیع منابع، منجر به گسترش سکونتگاههای غیررسمی شده که فاقد زیرساختهای حقوقی و نهادی لازم برای دفاع از حقوق شهروندان خود هستند. در این میان حکمرانی اجتماعی به عنوان رویکردی مشارکتی و عدالت محور میتواند با تمرکز بر توانمندسازی جوامع محلی، تقویت نهادهای واسط و شفاف سازی فرآیندهای حکمرانی امکان بازشناسی و احقاق حقوق شهروندی ساکنان حاشیه را فراهم کند این نوع حکمرانی با به رسمیت شناختن صدای حاشیه نشینان در تصمیم گیریهای شهری، زمینه ساز افزایش سرمایه اجتماعی اعتماد عمومی و همبستگی درون محلی میشود بنابراین، بدون اصلاح ساختارهای حکمرانی موجود و بازتوزیع عادلانه منابع و فرصتها تحقق حقوق شهروندی در مناطق حاشیه ای ممکن نخواهد بود.

کلیدواژه ها:

حاشیه نشینی ، حقوق شهروندی ، حکمرانی اجتماعی ، عدالت اجتماعی ، نابرابری اجتماعی