چشم اندازهای نوین و همگرا در ایمونوتراپی مبتنی بر نانوذرات برای سرطان

طراحی نانوواکسن هایی که قادر به ایجاد ایمنی ضد توموری موثر بوده اند، نیازمند درک چگونگی حس کردن و پاسخ دادن سیستم ایمنی به تهدیدات، از جمله، عوامل بیماری زا و تومورها، محسوب شده است. درک مکانیسم های به کار گرفته شده توسط سلول های تومور برای فرار از ایمنی و درک اثرات مخربی که پاسخ های ایمنی ضدتوموری می توانند بر رشد تومور داشته باشند، مانند انحراف ترکیب سلول های تومور به سمت انواع سلول های توموری خاموش از نظر ایمونولوژیکی، به همان اندازه مهم بوده اند. سیستم ایمنی و تومورها در یک رقابت طناب کشی که توسط رقابت هدایت شده است، درگیر شده اند، در حالی که، تقویت ایمنی ضد توموری یا مرگ سلول های توموری به تنهایی ممکن بوده است از نظر درمانی ناکافی قلمداد گردند. فناوری نانو فرصت بی نظیری را برای توسعه ترکییبات درمانی فراهم آورده است که می توانند همزمان هر دو جنبه را در جهت ریشه کنی تومور به سرانجام برسانند. در این جا، وضعیت فعلی استراتژی های ایمونوتراپی مبتنی بر نانوذرات برای درمان سرطان، از حامل های تحویل آنتی ژن یا کمکی تا انواع سلول های ارائه دهنده آنتی ژن حرفه ای در سیستم ایمنی گرفته و درنهایت ترکیبات هدفمند مستقیم لنفوسیت های تی اختصاصی آنتی ژن تومور و ترکیبات آن ها بررسی شده اند. دانش حاصل از این مطالعات نه تنها توسعه نانوحامل های نسل بعدی را برای دارورسانی تسهیل کرده است، بلکه توسعه رویکردهای درمانی مبتنی بر نانوذرات را برای ایجاد ایمنی ضد تومور نیز آسان می نماید. درک را از خواص فیزیکی یا شیمیایی موثر بر توزیع زیستی، فارماکوکینتیک و سم شناسی نانوداروهای هدف گیری کننده تومور افزایش و راه را برای توسعه ترکیبات نسل بعدی با فعالیت درمانی برتر هموار کرده است.

کلیدواژه ها:

ایمونوتراپی سرطان ، دارورسانی هدفمند ، نانوذرات پاسخ گو به محیط ، نظارت ایمنی تومور ، واکسن ها