اهمیت توزیع عادلانه منابع و فرصت های آموزشی و تربیتی در سند تحول بنیادین آموزش و پرورش

یکی از سازمان های مهم و موثر هر جامعه که عاملی در جهت رسیدن به عدالت است و هم از آن تاثیر می گیرد، نهاد تعلیم و تربیت آن جامعه است. در هر جامعه ای مردم انتظار دارند که نظام آموزش و پرورش وظیفه ی مختلفی را برای جامعه و اعضای آن انجام دهد. بر این اساس نظام آموزشی یکی از نهادهای مهم جامعه به شمار می رود که عدالت در آن می تواند تاثیر ژرفی بر نوع نگرش افراد یک جامعه و طبعا تقلیل ناعدالتی های موجود در آموزش و سایر زمینه ها داشته باشد. با نگاه به تاریخ سیستم های آموزش و پرورش دنیا متوجه می شویم که عدالت و عدالت محوری پیوسته یکی از دلواپسی های مسئولان تعلیم و تربیت بوده است. همین امر باعث به وجود آمدن دیدگاه ها و تعاریف مختلف از مفهوم عدالت شده و اهمیت این موضوع را در نظام های آموزشی مشخص می کند. بنابرین از سه جهت میتوان عدالت آموزشی و تربیتی را بررسی نمود: ابتدا از جهت توزیع عادلانه منابع و فرصت های آموزشی و تربیتی، با هدف گسترش گنجایش ادراکی و آزادی عقلانی آحاد جامعه، دوم از نظر پرورش انسان های عدالت محور که به عنوان متولیان نهادهای اجتماعی به گسترش رفتار عادلانه و به سیاست گذاری، برنامه ریزی و وضع قوانین عادلانه کمک می کنند و سوم از منظر رشد تولید دانش های مورد نیاز برای ایجاد راهکارهای عادلانه و توسعه و ایجاد ساختارهای عدالت محور.