تاثیر سیستم های توصیه گر آموزشی بر بهبود تعامل معلم و دانش آموز

پیشرفت های فناوری اطلاعات و ارتباطات در حوزه آموزش موجب ظهور سیستم های توصیه گر آموزشی شده است که هدف اصلی آن ها شخصی سازی فرآیند یادگیری و بهبود کیفیت تعامل بین معلم و دانش آموزان است. این سیستم ها با تحلیل داده های یادگیری، ارائه بازخوردهای مناسب و ارائه محتوای متناسب با نیازهای فردی دانش آموزان، زمینه را برای یادگیری فعال و ارتقای انگیزه فراهم می کنند. تعامل موثر بین معلم و دانش آموز به عنوان یکی از شاخص های مهم موفقیت آموزشی شناخته می شود و می تواند نقش حیاتی در افزایش کیفیت یادگیری، مشارکت کلاسی و رضایت دانش آموزان داشته باشد. هدف این پژوهش بررسی تاثیر سیستم های توصیه گر آموزشی بر تعامل معلم و دانش آموز و شناسایی چگونگی بهره گیری موثر از این سیستم ها در محیط های آموزشی است.این پژوهش از نوع ترکیبی (کیفی-کمی) طراحی شد و جامعه آماری شامل معلمان و دانش آموزان مدارس متوسطه در یک شهرستان مشخص بود. نمونه ای به حجم ۱۲۰ نفر شامل ۶۰ معلم و ۶۰ دانش آموز به روش تصادفی طبقه ای انتخاب شد. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه استاندارد تعامل آموزشی، مصاحبه نیمه ساختاریافته و تحلیل داده های سیستم های توصیه گر بود. داده های کمی با استفاده از نرم افزار SPSS و از طریق تحلیل همبستگی و رگرسیون مورد پردازش قرار گرفتند و داده های کیفی از طریق تحلیل محتوای متنی تحلیل شدند.یافته ها نشان می دهد که بهره گیری از سیستم های توصیه گر آموزشی منجر به افزایش مشارکت دانش آموزان در فعالیت های کلاسی و تکالیف، بهبود کیفیت بازخوردهای معلم و ارتقای انگیزه یادگیری می شود. همچنین، سیستم های توصیه گر باعث صرفه جویی در زمان معلم برای مدیریت محتوای آموزشی و تمرکز بیشتر بر تعامل کیفی با دانش آموزان می شوند. نتایج این پژوهش می تواند راهنمای ارزشمندی برای مدارس و موسسات آموزشی در طراحی و پیاده سازی سیستم های توصیه گر آموزشی فراهم کند و همچنین زمینه ای برای تحقیقات آینده در حوزه بهبود تعامل و شخصی سازی یادگیری ایجاد نماید.

کلیدواژه ها:

سیستم توصیه گر آموزشی ، تعامل معلم و دانش آموز ، شخصی سازی یادگیری ، فناوری آموزشی ، بازخورد آموزشی