ارزیابی اثربخشی کارگاه های مهارت زندگی بر کاهش تعارضات بین فردی در میان دانش آموزان

تعارضات بین فردی بخشی طبیعی و اجتناب ناپذیر از تعاملات اجتماعی در محیط مدرسه است. با این حال، در صورتی که این تعارضات به شیوه ای سازنده مدیریت نشوند، می توانند به پرخاشگری، قلدری، تخریب روابط و ایجاد یک جو روانی منفی در مدرسه منجر شوند. کارگاه های آموزش مهارت های زندگی به عنوان یک مداخله آموزشی هدفمند و کوتاه مدت، با هدف تجهیز دانش آموزان به ابزارهای لازم برای مدیریت و حل سازنده تعارضات، طراحی شده اند. این مقاله مروری به ارزیابی نظام مند اثربخشی این کارگاه ها بر کاهش فراوانی و شدت تعارضات بین فردی در میان دانش آموزان می پردازد. در این راستا، ابتدا به تبیین مبانی نظری کارگاه های آموزشی، ماهیت تعارضات بین فردی در دوران دانش آموزی و مهارت های کلیدی حل تعارض پرداخته می شود. سپس، با مرور یافته های پژوهشی، شواهد موجود در خصوص تاثیر این کارگاه ها بر بهبود مهارت های ارتباطی، همدلی، مدیریت خشم و توانایی حل مسئله مورد تحلیل قرار می گیرد. نتایج این بررسی نشان می دهد که ماهیت تعاملی، تجربی و متمرکز کارگاه های مهارت زندگی، آن ها را به یک ابزار موثر برای آموزش مهارت های حل تعارض در یک محیط کنترل شده تبدیل می کند. با این حال، اثربخشی بلندمدت این مداخلات به شدت به "انتقال مهارت" از محیط کارگاه به موقعیت های واقعی زندگی و حمایت ساختاری از سوی مدرسه بستگی دارد. در نهایت، این مقاله نتیجه گیری می کند که کارگاه های مهارت زندگی یک استراتژی ارزشمند برای کاهش تعارضات هستند، اما باید به عنوان بخشی از یک رویکرد جامع و کل نگر در مدرسه در نظر گرفته شوند که فرهنگ حل مسالمت آمیز تعارض را در تمام سطوح ترویج می دهد.

کلیدواژه ها:

کارگاه های مهارت زندگی ، تعارضات بین فردی ، حل تعارض ، دانش آموزان ، مهارت های ارتباطی ، مدیریت خشم ، میانجیگری همسالان