تبیین حقوقی انحلال نکاح بر پایه فسخ

در اصطلاح حقوقی فسخ یعنی پایان دادن به هستی حقوقی قرارداد بوسیله یکی از دوطرف عقد یا شخص ثالث یاازاله رابطه ی تعهدی از روی قصد. فسخ یک ایقاع است که دارای ویژگی هایی است ازجمله ؛ الف) اثر عقد معین یا ایقاع معین را از بین برده و به حالت زمان حدوث عقد یا ایقاع برمی گرداند. و غیره. با توجه به اینکه فسخ به عقود لازم اختصاص دارد و در عقد لازم هم برهم زدن عقد امری است خلاف اصل و نامتعارف بنابراین فسخ عقد نیاز به مجوز دارد، مجوز فسخ یا قراردادی است و یا قانونی. بنابراین اختیار فسخ ممکن است ناشی از خواست صریح یا ضمنی طرفین عقد باشد و یا ناشی از خواست قانونگذار و به منظور جبران ضرر و زیان ناروایی که از عقد ناشی شده است ؛ براین اساس گفته می شود یکی از تفاوت های اساسی فسخ عقد نکاح با سایر عقود این است که توافق طرفین عقد برای ایجاد حق فسخ برای یکی از طرفین یا شخص ثالث ؛ اعتبار ندارد. مبنای فسخ در عقد ازدواج حول محور قاعده ی لاضرر می چرخد. فسخ از جهاتی با سایر اسباب انحلال نکاح شباهت و از جهاتی متفاوت است. و دارای شرایطی است که یک دسته شرایط عامه از جمله قصد و اهلیت است و شرایطی که خاص خود فسخ است از جمله فوریتی بودن و. . . حال اگر فسخ نکاح به درستی و با رعایت تمامی شرایط لازم واقع شود، عقد نکاح منحل می شود و علقه زوجیت از بین می رود.از بین رفتن این پیوند آثاری به دنبال دارد، آثاری که بخشی از آن در روابط بین زوجین و حقوق و تکالیف آنها که ناشی از نکاح سابق بوده است خود را نشان دهد و بخشی از آن ممکن است روابط فرزندان و والدین را تحت تاثیر خود قرار دهد از جمله مسائلی همچون ؛ مهریه، عده، ارث، نفقه در رباطه با زوجین و در رابطه با فرزندان مسائلی همچون ؛ حضانت، نفقه و ارث را تحت تآثیر قرار می دهد.

کلیدواژه ها:

فسخ ، نکاح ، انحلال نکاح.