بررسی رابطه نگرش کوتاه مدت مدیریتی و عملکرد مسئولیت پذیری اجتماعی شرکتی: نقش تعدیلی راهبری شرکتی و ساختار مالکیت

امروزه مسئولیت پذیری اجتماعی به عنوان یک فعالیت ضروری و اجتناب ناپذیر در ساختار سازمانی شرکت ها شناخته می شود که عوامل متعددی بر سطح عملکرد آن تاثیر می گذارند. بنابراین هدف این پژوهش، بررسی نقش تعدیلگری راهبری شرکتی و ساختار مالکیت در رابطه میان نگرش کوتاه مدت مدیریتی و عملکرد مسئولیت پذیری اجتماعی است. جامعه آماری پژوهش، شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران هستند. آزمون فرضیه های پژوهش، با استفاده از نمونه آماری شامل ۷۲۰ سال- شرکت شرکت در بازه زمانی ۱۳۹۷ تا ۱۴۰۲ انجام گرفت. نتایج پژوهش نشان می دهد که نگرش کوتاه مدت مدیران به طور معناداری بر عملکرد مسئولیت پذیری اجتماعی تاثیر منفی دارد. علاوه بر این، یافته ها حاکی از آن است که متغیر راهبری شرکتی قوی و مالکیت غیردولتی نقش مهمی در تضعیف این تاثیر منفی ایفا می کنند. نتایح بیانگر آن است که انگیزه برای انجام فعالیت های مسئولیت پذیری اجتماعی عاملی تعیین کننده در جهت و شدت تاثیر نگرش مدیریتی بر مسئولیت پذیری اجتماعی است. یافته ها نشان می دهند که نگرش کوتاه مدت به خودی خود الزاما تاثیر مثبت یا منفی بر مسئولیت پذیری اجتماعی ندارد، بلکه انگیزه پشت این فعالیت های تاثیر آن را مشخص می کند. از طرفی توجه به مولفه های راهبری شرکتی و ساختار مالکیت می تواند به عنوان یک استراتژی موثر در راستای ارتقاء مسئولیت پذیری اجتماعی در سازمان ها مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

مسئولیت پذیری اجتماعی ، نگرش کوتاه مدت مدیریتی ، راهبری شرکتی ، ساختار مالکیت