تحلیل منطقی مفهوم وحدت اطلاقی، و نسبت سنجی آن با صفات سلبی واجب الوجود با تاکید بر الهیات علامه طباطبایی.

چگونگی وحدت واجب الوجود، به قدر وجود و وحدت واجب الوجود مورد تامل، توافق و موضوع استدلال موافق فیلسوفان مسلمان قرار نگرفته است؛ فیلسوفان مسلمان که برای وحدت، اقسام متعددی را برشمرده اند، در مساله اثبات توحید واجب الوجود، آنگاه که چگونگی وحدت را مسکوت عنه رها نکرده اند، گاهی به چگونگی آن وحدت تصریح، گاهی بدان اشاره، و گاهی درباره آن به ابهام و اجمال سخن گفته اند؛ با این حال می توان به صورتی غیر مستقیم از مباحث آنها درباره صفات سلبیه، نسبت به رایی که درباره چگونگی وحدت واجب الوجود اتخاذ کرده اند به آگاهی ای اطمینان بخش دست یافت. این پژوهش با تحلیل منطقی مفهوم وحدت اطلاقی، و تامل در پاره ای از عبارات فارابی، ابن سینا، سهروردی، صدر المتالهین و علامه طباطبایی در خصوص صفات سلبی واجب الوجود، نشان داده است که وحدت اطلاقی واجب الوجود، اگر چه در کامل ترین تفسیر خویش، خود را در عبارات علامه طباطبایی نمایان ساخته است اما می توان رگه هایی از آن را در آنچه آن چهار فیلسوف درباره صفات سلبی نگاشته اند نیز پی گرفت، آنها را نیز در فهرست باورمندان به وحدت اطلاقی البته در مراتبی نازل تر جای داد، و در نهایت عدم مخالفت وحدت واجب الوجود در فلسفه ایشان با توحید در متون دینی را به اثبات رساند.

کلیدواژه ها:

وحدت اطلاقی ، وحدت عددی ، صفات سلبی ، توحید ، علامه طباطبایی