روش های خلاقانه برای آموزش همدلی در کلاس های چند فرهنگی

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 88

فایل این مقاله در 11 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

RRCONF01_2124

تاریخ نمایه سازی: 14 مهر 1404

چکیده مقاله:

آموزش و پرورش در عصر حاضر با پدیده ای فراگیر به نام تنوع فرهنگی مواجه است که کلاس های درس را به نگارخانه ای از تجربیات، زبان ها، ارزش ها و دیدگاه های متفاوت تبدیل کرده است. در این بستر غنی و در عین حال پیچیده که تحت تاثیر جهانی شدن و افزایش مهاجرت شکل گرفته، دیگر صرف انتقال دانش یا حتی ترویج «مدارا» کفایت نمی کند. چالش اصلی، تقویت پیوندهای عمیق انسانی و کاهش تعصبات ناآگاهانه است که غالبا ریشه در ناآشنایی با دیگری دارند. از این رو، آموزش همدلی به عنوان یک ضرورت محوری و یک مهارت حیاتی برای شهروندی جهانی، در کانون توجه تربیت مدرن قرار می گیرد.همدلی، فراتر از احساس ترحم، نیازمند دیدگاه گیری فعال و توانایی درک جهان از منظر فردی با پیشینه ای متفاوت است. با این حال، روش های آموزشی سنتی که اغلب بر سخنرانی، حفظیات یا مطالعه متون تمرکز دارند، تنها می توانند لایه های شناختی همدلی را به صورت سطحی لمس کنند و در پرورش همدلی عاطفی—یعنی اتصال قلبی به تجربه دیگری—ضعیف عمل می کنند. این شکاف، لزوم به کارگیری رویکردهای نوین و خلاقیت در تدریس را برجسته می سازد.این مقاله با هدف رفع این نیاز، به شناسایی و تبیین روش های خلاقانه و تجربی می پردازد که مربیان می توانند آن ها را در محیط های کلاس های چند فرهنگی به کار گیرند. تمرکز اصلی ما بر تکنیک هایی است که دانش آموزان را به صورت مستقیم و عمیق درگیر می کنند. این روش ها شامل استفاده از داستان سرایی مشارکتی به عنوان پلی برای درک روایت های شخصی و هویتی، شبیه سازی های عملی و شبیه سازی نقش که فرصت گام نهادن فیزیکی و روانی در موقعیت دیگری را فراهم می آورند، و همچنین پروژه های هنری جمعی و کلاژهای هویت که بیانگر غیرکلامی ابعاد وجودی و فرهنگی هستند.تکنیک های پیشنهادی نه تنها جنبه های شناختی (درک دلیل تفاوت ها) را هدف قرار می دهند، بلکه به شدت بر پرورش هوش هیجانی دانش آموزان تاکید دارند. هدف، توسعه توانایی دانش آموزان برای شناسایی، پردازش و پاسخ مناسب به احساسات خود و همکلاسی هایشان است تا در نهایت، تفاوت های فرهنگی نه به عنوان یک مانع، بلکه به عنوان منبعی غنی برای یادگیری و رشد تلقی شوند. اجرای موفقیت آمیز این روش ها به ایجاد یک محیط آموزش فراگیر و عادلانه کمک می کند؛ فضایی که در آن هر دانش آموز احساس امنیت، تعلق و احترام کند. این مقاله امیدوار است تا با ارائه این راهبردهای عملی و متنی (با منابع فارسی)، مربیان را در ساختن نسلی توانمند در درک و احترام به تنوع یاری رساند.

نویسندگان

سیما بختیاری کیا

کارشناسی آموزش ابتدایی

تارا قلی زاده

کارشناسی مهندسی تکنولوژی سخت افزار

عصمت محمدی

کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی

فرنگیس لک

کارشناسی زبان وادبیات فارسی