اثر بخشی برنامه های تقویت حافظه فعال و ادراک دیداری بر بهبود خواندن دانش آموزان دارای اختلال خواندن

اختلال خواندن یکی از شایع ترین اختلالات یادگیری در میان دانش آموزان دوره ابتدایی است که بر عملکرد تحصیلی و رشد شناختی آنان تاثیر چشمگیری می گذارد. هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی برنامه های تقویت حافظه فعال و ادراک دیداری بر بهبود مهارت های خواندن در دانش آموزان دارای اختلال خواندن بود. در این پژوهش از روش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون – پس آزمون با گروه کنترل استفاده شد. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دارای اختلال خواندن در پایه سوم ابتدایی شهر مورد مطالعه بود که به صورت نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل آزمون خواندن، آزمون حافظه فعال و آزمون ادراک دیداری بودند. برنامه های آموزشی در قالب ۱۲ جلسه ۴۵ دقیقه ای اجرا شد که در آن تمرین های متنوعی برای تقویت حافظه فعال، افزایش دامنه توجه، و بهبود تشخیص دیداری حروف و کلمات طراحی شده بود. نتایج تحلیل داده ها نشان داد که بین گروه آزمایش و کنترل در عملکرد خواندن تفاوت معناداری وجود دارد. تقویت حافظه فعال موجب بهبود در سرعت، دقت و درک مطلب خواندن شد و تمرین های ادراک دیداری توانستند توانایی تمایز بصری حروف مشابه و کلمات هم ریخت را افزایش دهند. این یافته ها بیانگر آن است که ترکیب تمرین های شناختی و دیداری می تواند به عنوان یک رویکرد موثر در بهبود مشکلات خواندن مورد استفاده قرار گیرد. بنابراین، توصیه می شود معلمان و متخصصان آموزش ویژه از برنامه های تلفیقی حافظه فعال و ادراک دیداری در آموزش دانش آموزان با اختلال خواندن بهره گیرند. نتایج این پژوهش می تواند در تدوین برنامه های توانبخشی شناختی و طراحی مداخلات آموزشی هدفمند موثر واقع شود.

کلیدواژه ها:

حافظه فعال ، ادراک دیداری ، اختلال خواندن ، مهارت خواندن ، توانبخشی شناختی