اثر بازی های همیارانه بر کاهش اضطراب اجتماعی و افزایش تعاملات مثبت در دانش آموزان ابتدایی

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر بازی های همیارانه بر کاهش اضطراب اجتماعی و افزایش تعاملات مثبت در دانش آموزان ابتدایی انجام گرفت. نظریههای مختلف در جامعهشناسی و روانشناسی اجتماعی، هر کدام با تاکید بر مفاهیم خاص به تبیین علل اختلالات رفتاری در کودکان پرداختهاند. یکی از نظریههای عمده در روانشناسی اجتماعی که پژوهشهای بیشماری با استفاده از مفروضات آن به تبیین رابطه انجام بازیهای رایانهای و اختلالهای رفتاری پرداختهاند، نظریه یادگیری اجتماعی یا نظریه اجتماعی شناختی است. به اعتقاد بسیاری، بحث تاثیر بازیهای رایانهای از یادگیری مشاهدهای ریشه گرفته است که برای اولین بار بندورا آن را مطرح کرده است (Schultz, ۱۹۹۸). این نظریه آمیزه ای از رفتارگرایی و شناخت گرایی است. نظریه یادگیری اجتماعی فرض میکند که افراد از راه مشاهده، یاد میگیرند (Bandura, ۲۰۰۱). به عقیده بندورا، محیط بی شک در رفتار تاثیر میگذارد. طبق این نظریه، کنشگران از طریق مفاهیمی مشتمل بر یادگیری مشاهدهای، تقلید و الگوبرداری از یکدیگر یاد میگیرند. الگو میتواند زنده یا نماد باشد، مثل تصویر در تلویزیون، ویدئو و بازیهای رایانهای. بندورا در این مطالعات نشان داد که ارائه مدلها و الگوهای خشونت، عملکرد خشونتآمیز مخاطب را افزایش میدهد. پژوهشهایی که بر اساس نظریه یادگیری اجتماعی صورت گرفته است حاکی از آن است که شخصیتهای تلویزیونی تاثیر زیادی بر کودکان و نوجوانان دارند و بیش از قهرمانان واقعی مورد توجه کودکان هستند (Atkinson & et al., ۲۰۰۱). بر اساس این نظریه میتوان نتیجه گرفت که کودکان و نوجوانان با انجام بازیهای رایانه از الگوهای بزهکارانه و پرخاشگرانه تاثیر میپذیرند و دچار مشکلات رفتاری چون تمایلات بزهکارانه، مشکلات سلوک و رفتارهای تخریبی از راه مشاهده میشوند. نتایج آزمون ANCOVA نشان داد بازی های همیارانه موجب کاهش معنادار اضطراب اجتماعی (p<۰.۰۰۱) و افزایش تعاملات مثبت (p<۰.۰۰۱) در گروه آزمایش شد. این یافته ها اهمیت استفاده از فعالیت های همیارانه در برنامه های آموزشی و تربیتی مدارس ابتدایی را تایید می کند.

کلیدواژه ها:

بازی همیارانه ، اضطراب اجتماعی ، تعاملات مثبت