تاثیر سبک های تدریس فعال بر انگیزش و خودکارآمدی دانش آموزان ابتدایی

در دهه های اخیر، با توجه به تغییرات بنیادین در رویکردهای آموزشی و نیازهای یادگیری دانش آموزان، سبک های تدریس فعال به عنوان یکی از روش های موثر در ارتقای کیفیت یادگیری مطرح شده اند. سبک های تدریس فعال، با تاکید بر مشارکت فعال دانش آموزان، حل مسئله، یادگیری مبتنی بر پروژه و تعامل گروهی، فرصت های مناسبی برای تقویت انگیزش و خودکارآمدی فراهم می کنند. انگیزش تحصیلی، به عنوان محرک داخلی و عامل موثر بر تلاش و استمرار یادگیری، و خودکارآمدی، به عنوان باور فرد در توانایی های خود برای انجام وظایف تحصیلی، از مهم ترین شاخص های موفقیت دانش آموزان ابتدایی محسوب می شوند. پژوهش های مختلف نشان می دهند که به کارگیری روش های تدریس فعال می تواند ضمن افزایش علاقه و انگیزه دانش آموزان، حس توانمندی آن ها را در مواجهه با چالش های یادگیری تقویت کند. این مقاله با رویکرد مروری، به تحلیل و جمع بندی مطالعات پیشین در حوزه تاثیر سبک های تدریس فعال بر انگیزش و خودکارآمدی دانش آموزان مقطع ابتدایی می پردازد و نقاط قوت، محدودیت ها و چشم اندازهای آینده پژوهش در این حوزه را بررسی می کند. نتایج تحلیل نشان می دهد که سبک های تدریس فعال، با فراهم کردن محیط یادگیری پویا، تعاملی و مشارکتی، نقش موثری در افزایش انگیزش درونی و باورهای خودکارآمدی دانش آموزان دارند و می توانند به عنوان راهکاری موثر در بهبود کیفیت آموزشی در مدارس ابتدایی به کار گرفته شوند.

کلیدواژه ها:

سبک های تدریس فعال ، انگیزش تحصیلی ، خودکارآمدی ، یادگیری مشارکتی ، دانش آموزان ابتدایی ، آموزش نوین