نقش یادگیری مبتنی بر تجربه در بهبود انگیزش درونی و تعامل کلاسی دانش آموزان

یادگیری مبتنی بر تجربه با درگیر کردن مستقیم دانش آموزان در فعالیت های عملی و معنادار، به طور موثری انگیزش درونی و تعامل کلاسی را بهبود می بخشد. این رویکرد با فراهم کردن فرصت هایی برای انتخاب، حل مسئله و کسب موفقیت های ملموس، نیازهای روانشناختی بنیادین دانش آموزان برای خودمختاری و شایستگی را برآورده می سازد که این امر مستقیما به افزایش انگیزه درونی منجر می شود. ماهیت غالبا مشارکتی این فعالیت ها نیز دانش آموزان را به تعامل، گفتگو و همکاری با یکدیگر وادار می کند و در نتیجه، پویایی و تعاملات سازنده در کلاس درس را افزایش می دهد. این مقاله مروری به بررسی نقش و اهمیت یادگیری مبتنی بر تجربه به عنوان یک رویکرد پداگوژیک کلیدی در جهت تقویت انگیزش درونی و بهبود تعاملات کلاسی دانش آموزان می پردازد. در مواجهه با چالش های نظام های آموزشی سنتی که اغلب منجر به کاهش انگیزه و مشارکت دانش آموزان می شود، یادگیری مبتنی بر تجربه به عنوان یک الگوی جایگزین و کارآمد، بر درگیری فعال و مستقیم یادگیرنده در فرآیند ساخت دانش از طریق تجربه، تامل، مفهوم سازی و آزمونگری تاکید دارد. هدف این مقاله، تحلیل مبانی نظری و شواهد پژوهشی است که این ارتباط را تبیین می کنند. مبانی نظری تحقیق بر نظریه یادگیری تجربی کلب و نظریه خودتعیین گری دسی و رایان استوار است که بر اساس آن، ارضای نیازهای روانشناختی بنیادین برای خودمختاری، شایستگی و ارتباط، منجر به تقویت انگیزش درونی می شود. یافته های مرور شده نشان می دهند که فعالیت های مبتنی بر تجربه، با فراهم آوردن حق انتخاب، ارائه چالش های معنادار و ایجاد فرصت های موفقیت ملموس، این نیازها را به طور موثری ارضا می کنند. علاوه بر این، ماهیت غالبا گروهی و پروژه محور این رویکرد، دانش آموزان را به همکاری، مذاکره و ارتباط موثر با یکدیگر سوق داده و از این طریق، کیفیت و کمیت تعاملات کلاسی را به طور چشمگیری افزایش می دهد. نتایج این بررسی موید آن است که گذار از آموزش انتزاعی و منفعل به سمت یادگیری عینی و فعال، راهکاری اساسی برای ایجاد محیط های آموزشی پویا، باانگیزه و تعاملی است.

کلیدواژه ها:

یادگیری مبتنی بر تجربه ، انگیزش درونی ، تعامل کلاسی ، نظریه یادگیری تجربی ، نظریه خودتعیین گری