شرط مذاکره مجدد در قراردادهای سرمایهگذاری خارجی در حقوق بینالمللی

قراردادهای سرمایه گذاری با دارا بودن خصیصه ی طولانی مدت بودن، صحنه تعارض منافع سرمایه گذاران خارجی با منافع دولت میزبان می باشند؛ این ویژگی سبب می شود که این نوع قراردادها در مقابل تغییرات سیاسی و اقتصادی غیرقابل پیش بینی در زمان انعقاد آسیب پذیر گردند؛ لذا طرفین قرارداد تمایل دارند با استفاده از مکانیزم هایی، تعادلی را که در هنگام انعقاد قرارداد با مذاکره ی فراوان بدست آورده اند، تا پایان قرارداد و انجام پروژه حفظ نمایند. یکی از راهکارهایی که در این راستا مطرح شده، درج شرط مذاکره مجدد است؛ شرط مذاکره مجدد به طرفین قرارداد این اجازه را می دهد تا قرارداد را در برابر نوسانات سیاسی و اقتصادی حفظ نمایند. استفاده از شرط مذاکره مجدد می تواند به ثبات قراردادهای سرمایه گذاری، که به علت طولانی مدت بودن بی ثبات می باشند، کمک نماید؛ همچنین امکان بروز اختلاف بین طرفین را کاهش داده و از بروز تعارض بین طرفین اجتناب می کنند و ریسک اقدام یک جانبه بوسیله دولت را کاهش می دهند. بررسی های پژوهش حاضر نشان دهنده آن است که اولا شرط مذاکره مجدد که شامل شرط مذاکره مجدد محدود، شرط مذاکره مجدد موسع و شرط مذاکره مجدد ناشی از هاردشیپ می باشد، منجر به حفظ ثبات و توازن قرارداد در برابر نوسانات سیاسی و اقتصادی می گردد و از انحلال قرارداد جلوگیری می نماید و دارای مزایایی است می توان به ایجاد انعطاف قراردادی، حفظ روابط قراردادی و کاهش احتمال بروز اختلاف بین طرفین اشاره نمود؛ همچنین این شرط در کنار این مزایا دارای معایبی همچون ایجاد ابهام در روابط قراردادی و ایجاد عیوب مختلف در مرحله اجرای قرارداد اشاره نمود.

کلیدواژه ها:

شرط ، مذاکره مجدد ، قراردادها ، سرمایه گذاری خارجی