حاکمیت زیبایی شناسانه؛ نگرشی لاهوتی به مفهومی ناسوتی "مفهوم حاکمیت ملی در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران"

نوشتار حاضر دو شریطه داشته است. نخست، جهد نموده به صورت بندی قانون اساسی ج. ا. پیرامون حاکمیت ملی نزدیک شود. بدین اعتبار، از اسلوب پدیدارشناسی تاریخی تمتع جسته تا مطالعه را در پرتو نور آورد. در این راستا، به مفصل بندی نیروهای اجتماعی سیاسی انقلاب (عام) و مجلس بررسی قانون اساسی (خاص) پرداخته که حاصل آن تدوین قانونی با حضور طرفداران منظرگاه الهی و بخشی از دیدگاهی که تلفیقی نام نهادیم، بوده است. سپس از مرتبت امر نظری حجاب افکنی صورت گرفته و دو محور تشتت زبان فقهی حقوقی و تلقی از سنخ حکومت را از نظر گذرانیده است. در فرم حقوقی، حاکمیت تاسیسی تحریری زیبا داشته؛ اما، در ساحت حقوقی سیاسی به ثنویت منتهی گشته است (فرم حقوقی فی نفسه). دوم، از آنجایی که نوشتار، پاره واپسین از تتبعات سه گانه ای پیرامون حاکمیت ملی در ایران است؛ در جست وجوی ترسیم سیر تاریخی مفهوم مزبور و گسست یا استمرار در فهم آن بوده است. بدین آیین، در بخشی به نسبت مجزای هر فرم با معرفت تاریخی روی آورده و در بخشی دیگر به نسبت پیوسته فرم ها با یکدیگر عنایت ورزیده است (فرم حقوقی نسبتی). حاکمیت مندرج در قانون اساسی ج. ا. با تاریخ مواجهه ای نگهبانانه و گزینش گرانه را تجربه نموده است. قانون اساسی مشروطه نیز مواجهه ای نقادانه و نگهبانانه با معرفت تاریخی داشته و در رسالات حقوقی آن عصر رگه ای از مواجهه انتقادی چشم نواز بوده است. النهایه، در این تطور تاریخی، حاکمیت ملی در منزلگاه آخرین اش، تعارضات قانون اساسی مشروطه را مرتفع ننموده و بدان استمرار بخشیده است. همچنین، بهره ای از رسالات حقوقی و سنجش های موجود در آن نبرده است.

کلیدواژه ها:

حاکمیت ملی ، قانون اساسی ، تشتت زبانی ، حقوق مدرن ، حاکمیت ثنویت گرا