شناسایی و ارزیابی مولفه های فرم شهری با رویکرد بهره وری موثر از انرژی های تجدیدپذیر (نمونه موردی شهر تبریز)

توجه به منابع تجدیدپذیر انرژی که جایگزین مناسبی برای سوخت های فسیلی تجدیدناپذیر هستند، سبب شده است که جوامع به سمت انرژی های تجدیدپذیر، نظیر انرژی خورشیدی سوق پیدا کنند. فرم و ساختار فضایی شهر از ابعاد مهم شناخت و تحلیل شهر می باشد و از عوامل موثر بر مصرف انرژی در آنها است. هدف از این پژوهش شناسایی و ارزیابی ابعاد، مولفه ها و شاخص های فرم شهر و نوع تحقیق ، کاربردی و روش تحقیق توصیفی-تحلیلی بوده و جامعه آماری تحقیق ۳۰ نفر از کارشناسان حوزه ی مرتبط که با استفاده از فرمول کوکران، تعداد ۲۸ نفر به عنوان نمونه ی آماری انتخاب شدند. روش های گردآوری اطلاعات شامل؛ پرسشنامه و مطالعات اسنادی بوده و روش تجزیه و تحلیل اطلاعات نیز روش MARCOS (سنجش و رتبه بندی گزینه ها بر اساس راه حل) در نرم افزار Excel می باشد. نتایج تحقیق نشان می دهد در بخش ابعاد به ترتیب اقلیم با امتیاز ۰.۹۲۲، معماری ساختمان ها با ۰.۸۳۷ و ساختار فضایی و فرم شهر با ۰.۷۳۴، در ارتباط با معیارها، به ترتیب ساعات آفتابی با امتیاز ۰.۹۹۱، دما با ۰.۹۸۱، جهت گیری بلوک های ساختمانی و جهت گیری بهینه نمای ساختمان ها با ۰.۸۴۱، در ارتباط شاخص ها، به ترتیب شدت و جهت تابش با امتیاز ۰.۹۹۱، ضرایب ساعات آفتابی با ۰.۹۶۱ بیشترین اثر را در بهره وری موثر از انرژی خورشیدی را در شهر تبریز دارند.

کلیدواژه ها:

مولفه های فرم شهری ، انرژی تجدیدپذیر ، شهر تبریز ، روش MARCOS