بررسی و تعیین راندمان و کارایی اکیپهای کاری با استفاده از یکپارچه سازی پویایی سیستم فازی در پروژه های ساخت

برنامه ریزی زمان بندی پروژه های ساخت به عنوان یکی از ابزارهای کلیدی مدیریتی، نقش حیاتی در دستیابی به اهداف زمانی و هزینه ها ایفا میکند. با این حال، روشهای مرسوم نظیر استفاده از دادههای تاریخی یا نظر خبرگان، به دلیل نادیده گرفتن عدم قطعیت ها و تعاملات پیچیده پارامترهای موثر بر راندمان نیروی کار، با محدودیتهای اساسی مواجه اند. این پژوهش با تلفیق پویایی سیستم و منطق فازی، مدلی نوین برای تعیین دقیقتر توان اجرایی اکیپ های کاری (نظیر گچکاران و قالببندان) ارائه می دهد. در این روش، ابتدا پارامترهای کیفی و کمی موثر بر راندمان (مانند انگیزه کارگران، شرایط جوی، تورم، و کیفیت نظارت) با استفاده از نظرات خبرگان و داده های میدانی از سه پروژه ساختمانی شناسایی شدند. سپس، با به کارگیری نرم افزارVENSIM، مدل پویایی سیستم طراحی گردید تا اثرات متقابل این پارامترها شبیه سازی شود. در مرحله بعد، عدمقطعیت های ناشی از ریسکهای پروژه با استفاده از توابع عضویت فازی و استنتاج فازی مدلسازی شدند. نتایج حاصل از پیاده سازی مدل روی دو اکپ نمونه نشان داد که این روش قادر است بازههای واقعبینانه تری برای توان اجرایی ارائه دهد و با غیرفازی سازی خروجی ها، تصمیم گیری تحت سطوح مختلف ریسک را ممکن سازد. مقایسه با روشهای سنتی حاکی از کاهش ۱۵-۲۰ درصدی خطای برآورد زمان فعالیت هاست. نوآوری اصلی این تحقیق، یکپارچه سازی تعاملات پویای پارامترها با مدیریت عدمقطعیت ها است که منجر به برنامه ریزی زمانبندی انعطاف پذیرتر و نزدیکتر به شرایط واقعی پروژه های ساخت می شود.

کلیدواژه ها:

زمانبندی پروژه ، توان انجام کار ، ریسک ، منطق فازی ، پویایی سیستم