بررسی اثر فشار ته چاهی و نقطه انتهایی تراوایی نسبی در فرآیند تزریق آب با شوری کم

با توجه به کاهش منابع جدید نفتی در ایران و جهان افزایش تقاضای جهانی نفت و رشد جمعیت ازدیاد برداشت نفت از مخازن موجود از اهمیت فزاینده ای برخوردار شده است. تزریق آب با شوری کم در دو دهه اخیر به عنوان روشی موثر برای بهبود بهره وری نفت مورد توجه قرار گرفته است. فشار ته چاهی و نقطه انتهایی تراوایی نسبی سیالات از پارامترهای کلیدی در شبیه سازی این فرآیندها هستند که مستقیما بر رفتار، جریان نرخ تولید و بازیافت نفت تاثیر می گذارند. فشار ته چاهی نه تنها بر مدیریت تعادل فشار مخزن و پایداری فرآیند تزریق اثر دارد، بلکه در جلوگیری از تولید بیش از حد آب نیز نقش مهمی ایفا می کند. تحلیل حساسیت این پارامترها نشان داد که فشار بهینه psi ۱۰۰۰ بهترین عملکرد را در فرآیند تزریق آب کم شور ارائه می دهد زیرا مکانیسم های تزریق در این شرایط بهینه عمل کرده و تولید آب اضافی کنترل می شود. همچنین، کاهش نقطه انتهایی تراوایی نسبی نفت به ۰.۸ و ۰.۶ منجر به کاهش ضریب بازیافت نهایی نفت شد در حالی که کاهش نقطه انتهایی تراوایی نسبی آب به ۰.۹، ضریب بازیافت نفت را حدود ۳ درصد افزایش داد و تولید تجمعی آب را به میزان ۴۰۰ هزار بشکه کاهش داد. این نتایج امکان شناسایی بازه های عملیاتی بهینه را فراهم کرده و به تصمیم گیری های استراتژیک در مدیریت مخازن کمک می کند.

کلیدواژه ها:

ازدیاد برداشت ، شبیه سازی ، بازیافت ، نفت ، فشار ته چاهی ، نقطه انتهایی تراوایی نسبی