نقش هوش هیجانی دیجیتال در بهبود تاب آوری کارکنان در محیطهای کاری پساکرونا

این پژوهش به بررسی نقش هوش هیجانی دیجیتال در بهبود تاب آوری کارکنان در محیطهای کاری پساکرونا می پردازد. با توجه به تغییرات شگرفی که در ساختارهای کاری و روابط بین فردی به دنبال شیوع ویروس کرونا به وجود آمده، اهمیت هوش هیجانی دیجیتال به عنوان یک عامل کلیدی در مدیریت هیجانات و بهبود تاب آوری کارکنان بیش از پیش محسوس است. این تحقیق از رویکرد کیفی و کمی به طور همزمان استفاده می کند. داده های کیفی از طریق مصاحبه های عمیق با کارکنان جمع آوری شده و تحلیل تماتیک به کار گرفته شده است. همچنین داده های کمی از طریق پرسشنامه های استاندارد گردآوری شده و با استفاده از تحلیل رگرسیون چندگانه به بررسی روابط بین هوش هیجانی دیجیتال و تاب آوری پرداخته است. نتایج نشان می دهند که هوش هیجانی دیجیتال تاثیر معناداری بر تاب آوری کارکنان دارد و کارکنانی که دارای هوش هیجانی بالاتری هستند، توانایی بیشتری در مدیریت احساسات و مواجهه با چالش های شغلی دارند. علاوه بر این، یافته ها نشان می دهند که کارکنان به طور مثبت از ابزارهای دیجیتال بهره می برند، اما در عین حال به چالش های ناشی از کار در محیط های دیجیتال نیز اشاره دارند. این تحقیق بر اهمیت سرمایه گذاری در آموزش مهارت های هوش هیجانی به عنوان راهکاری موثر برای بهبود تاب آوری و عملکرد کارکنان تاکید دارد. در نهایت پیشنهاد می شود که سازمان ها به توسعه فرهنگ سازمانی که در آن هوش هیجانی و تاب آوری ترویج شوند، توجه بیشتری داشته باشند.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، دیجیتال ، تاب آوری ، کارکنان ، محیط کاری ، پساکرونا