اثر بخشی آموزش فرزند پروری مبتنی بر مهرورزی بر سبکهای فرزند پروری رابطه والد - فرزند و انعطاف پذیری روانشناختی مادران کودک دارای اختلالات یادگیری

هدف اصلی تحقیق حاضر تعیین اثر بخشی آموزش فرزند پروری مبتنی بر مهرورزی بر سبکهای فرزند پروری رابطه والد - فرزند و انعطاف پذیری روانشناختی مادران کودک دارای اختلالات یادگیری بود. روش تحقیق مورد استفاده از نوع نیمه تجربی بصورت پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری این تحقیق شامل تمامی مادران کودکان دارای اختلالات یادگیری شهر اردبیل به تعداد ۲۸۶ نفر بود که از بین آنها ۳۰ نفر بصورت نمونه گیری هدفمند وارد مطالعه شدند و بصورت تصادفی ساده در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. ابزار گرداوری اطلاعات پرسشنامه سبکهای فرزندپروری بامریند، پرسشنامه رابطه والد کودک (CPRS پیانتا و پرسشنامه انعطاف پذیری شناختی دنیس و و ندروال بود اطلاعات گرداوری شده در نرم افزار -۲۲-spss و با استفاده از آزمون کواریانس چند متغیره مورد بررسی قرار گرفت. نتایج به دست آمده نشان داد آموزش فرزند پروری مبتنی بر مهرورزی بر بهبود سبک فرزندپروری مستبدانه و کاهش سبک قاطع و اطمینان بخش تاثیر معناداری دارد (۰/۰۵ > p) اما در سبک فرزند پروری سهل گیرانه تاثیر ندارد ۰/۰۵ فرزند پروری مبتنی بر مهرورزی بر کاهش تعارض و افزایش صمیمیت والد – کودک تاثیر معناداری دارد ۰/۰۵ ) اما بر وابستگی والد- کودک تاثیر ندارد (۰/۰۵ فرزند پروری مبتنی بر مهرورزی بر بهبود پردازش حل مسئله و ادراک کنترل پذیری مادران تاثیر معناداری دارد (۰/۰۵ > p). بر این اساس میتوان نتیجه گرفت آموزش سبک فرزند پروری مبتنی بر مهرورزی میتواند موجب بهبود سبک فرزند پروری و ارتقای کیفیت ارتباط والد-کودک شده انعطاف پذیری روانشناختی مادران را افزایش دهد.

کلیدواژه ها:

فرزند پروری ، مهرورزی ، رابطه والد - فرزند ، انعطاف پذیری ، روانشناختی ، اختلالات یادگیری