تاثیر اضطراب فراگیر بر کیفیت زندگی و بهزیستی روانشناختی زنان متاهل

هدف پژوهش حاضر پرداختن به تاثیر اضطراب فراگیر بر کیفیت زندگی و بهزیستی روانشناختی زنان متاهل بود. این پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری این پژوهش شامل ۷۰۰۰ نفر از کلیه زنان متاهل غیرشاغل ۲۵ تا ۴۵ سال منطقه ۳ شهر قزوین در سال ۱۳۹۹ بودند که با توجه به فرمول کوکران نمونه ای به حجم ۱۸۰ نفر به شیوه در دسترس انتخاب شدند. ابزار گردآوری اطلاعات پرسشنامه ۷ سوالی اختلال اضطراب فراگیر اسپریتزر و همکاران (۲۰۰۶)، پرسشنامه ۲۶ سوالی کیفیت زندگی جمعی از کارشناسان سازمان بهداشت جهانی (۱۹۹۶) و پرسشنامه ۱۸ سوالی بهزیستی روانشناختی ریف (۱۹۸۸) است. جهت تحلیل داده ها از فنون آمار توصیفی، جداول، نمودارهای میله ای، شاخصهای مرکزی نظیر میانگین و همچنین شاخصهای پراکندگی نظیر انحراف معیار و آمار استنباطی آزمون همبستگی پیرسون و مدل رگرسیون خطی ساده ساده در نرم افزار SPSS استفاده شد. نتایج حاصل از پژوهش نشان داد که اختلال اضطراب فراگیر توانایی پیش بینی کیفیت زندگی و بهزیستی روانشناختی را دارد. همچنین سلامت جسمانی، سلامت روان، سلامت محیط و روابط اجتماعی در بین خرده مقیاس های کیفیت زندگی و روابط مثبت با دیگران، تسلط بر محیط، پذیرش خود، رشد فردی، زندگی هدفمند و خودمختاری یا استقلال بیشترین رابطه را با اضطراب فراگیر داشته اند.

کلیدواژه ها:

اضطراب فراگیر ، کیفیت زندگی ، بهزیستی روانشناختی ، زنان متاهل