بررسی تجربهی زیسته اقدام به خودکشی در مراجعین اورژانس بیمارستان تخصصی شهدای ۱۴۰۲ ایذه در بازه زمانی شهریور ۱۴۰۲ لغایت بهمن ۱۴۰۲

هدف از پژوهش حاضر بررسی تجربه زیسته اقدام به خودکشی در مراجعین اورژانس بیمارستان تخصصی شهدای ایذه در بازه زمانی شهریور ۱۴۰۲ لغایت بهمن بود. روش پژوهش حاضر از نوع روش پدیدارشناسی تجارب زیسته (افراد است. جامعه مورد مطالعه در این تحقیق مراجعین به اورژانس بیمارستان تخصصی شهدای ایذه بودند که در بازه زمانی شهریور تا بهمن ۱۴۰۲ اقدام به خودکشی کرده اند. حجم نمونه شامل ۲۰ نفر مرد و زن بود که در فاصله سنی ۱۵ تا ۴۰ سال قرار داشتند و به لحاظ روانی شرایط مناسبی برای مصاحبه داشتند و کمترین سن در زنان ۱۵ سال و بیشترین سن ۳۸ سال بوده و در مردان کمترین سن ۱۷ سال و بیشترین سن ۴۰ سال بوده است. در این تحقیق استفاده از روش نمونه گیری تعمدی و هدفمند مورد نظر است که از طریق اشباع حجم نمونه تعیین می شود. ابزار مورد استفاده در این تحقیق عبارتند از مصاحبه نیمه استاندارد مطلعین کلیدی؛ یادداشتهای فنی؛ بررسی و مدارک. در این تحقیق ابزار اصلی جمع آوری داده ها مصاحبه های نیمه ساختار یافته بود و هم زمان از یادداشتهای فنی جهت تکمیل مصاحبه استفاده می شد. مضامین این پژوهش شامل متارکه و اختلاف والدین و تربیت ناصحیح، آنها مرگ عزیزان و افسردگی، قبلی دخالتهای بیجای خانواده، همسر، عدم درک والدین و رفتار با فرزند، نوجوان، عشق نافرجام، احساس شکست در زندگی، عدم درک و حمایت توسط خانواده، نداشتن ظرفیت و تحمل و رهایی از وضع موجود، فقر مالی، بیماری صعب العلاج، همسر، اعتیاد، پدر، تربیت ناصحیح والدین، عدم توانایی در حل مشکلات و شکست عاطفی، خیانت همسر، افسردگی قبلی، افسردگی بعد از زایمان، نا امیدی، استرس پس از سانحه و افسردگی، نا امیدی، فشارهای روانی وارده از طرف والدین، دوستان، ناباب، اعتیاد. تحقیق حاضر نشان داد خودکشی یک کلیت پیچیده و چندبعدی است که در یک ساختار کلی تنش در ابعاد درون، فردی، بین فردی، خانوادگی، اجتماعی-فرهنگی و اقتصادی را به هم مرتبط می کند. بنابراین برای هرگونه برنامه پیشگیرانه، مشاوره و مداخله در بحران خودکشی باید به روابط ساختاری بین مشکلات درون، فردی، بین فردی، خانوادگی و فرهنگی-اجتماعی شود.

کلیدواژه ها:

خودکشی ، اقدام به خودکشی ، تجربه زیسته ، روش پدیدارشناسی