مقایسه و بررسی میزان اثر بخشی روایت درمانی به صورت گروهی بر افزایش میزان یادگیری پیشرفت تحصیلی در کودکان دارای اختلالات یادگیری

اختلالات یادگیری از چالشهای مهم در نظام آموزشی به شمار می آیند که می توانند تاثیرات منفی بر پیشرفت تحصیلی و فرآیند یادگیری کودکان داشته باشند. یکی از رویکردهای نوین در مواجهه با این مسئله روایت درمانی است که با تاکید بر بازسازی روایت های شخصی و تقویت معنا در تجربیات فردی، ابزار موثری برای بهبود وضعیت تحصیلی کودکان محسوب می شود. این پژوهش به روش مروری مطالعات انجام شده در زمینه اثر بخشی روایت درمانی گروهی بر پیشرفت تحصیلی و یادگیری کودکان دارای اختلالات یادگیری را تحلیل و مقایسه می کند. منابع مورد بررسی شامل مقالات علمی معتبر و پژوهش های میدانی است که طی دو دهه اخیر در این زمینه منتشر شده اند. هدف این مطالعه ارزیابی جامع شواهد موجود برای شناسایی مزایا، چالش ها و محدودیت های این روش در مواجهه با اختلالات یادگیری است. یافته های پژوهش نشان می دهد که روایت درمانی گروهی از طریق تقویت خودکارآمدی، ارتقای انگیزه تحصیلی و بهبود تعاملات اجتماعی می تواند به طور معناداری بر یادگیری و پیشرفت تحصیلی تاثیر بگذارد. با این حال تاثیرات این روش تحت تاثیر عواملی همچون مدت زمان مداخله، ویژگی های جمعیتی گروه های هدف و کیفیت اجرای جلسات درمانی قرار دارد. این مطالعه با تاکید بر نیاز به پژوهش های بیشتر در زمینه بومی سازی روایت درمانی در نظام های آموزشی، پیشنهاداتی برای به کارگیری آن به عنوان یک ابزار تکمیلی در مداخلات آموزشی ارائه می دهد. یافته های این پژوهش می تواند زمینه ساز طراحی و اجرای برنامه های موثرتر برای ارتقای کیفیت آموزشی کودکان دارای اختلالات یادگیری باشد.

کلیدواژه ها:

روایت درمانی ، درمان گروهی ، پیشرفت تحصیلی ، اختلالات یادگیری ، مداخلات آموزشی