اثر بخشی آموزش مهارت حل مسئله بر کاهش مولفه های پرخاشگری دانش آموزان دوره ی اول دبستان شهرستان پاکدشت

پژوهش حاضر با هدف اثر بخشی مهارت حل مسئله بر کاهش مولفه های پرخاشگری دانش آموزان دوره ی اول دبستان صورت گرفت. روش پژوهش آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه ی پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دوره ی اول دبستان شهرستان پاکدشت در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ بود که از بین آنها پس از اجرای اولیه پرسشنامه پرخاشگری ۶۰ نفر که دارای پرخاشگری معنادار بودند در دو گروه ۳۰ نفره آزمایش و کنترل به روش نمونه گیری افراد در دسترس جهت انجام پژوهش حاضر انتخاب شدند. از پرسشنامه ی پرخاشگری کودکان شهیم (۱۳۸۵) جهت جمع آوری اطلاعات پژوهشی استفاده شد. مداخلهی آزمایشی در ۷ جلسه ۶۰ دقیقه ای ۲ بار در هفته برای گروه آزمایش انجام شد و بر روی گروه کنترل هیچ مداخلهای صورت نگرفت پس از پایان جلسات بر روی هر دو گروه پس آزمون اجرا شد. داده ها از طریق تحلیل کواریانس تک متغیره (آنکووا) و چند متغیره مانکووا) تحلیل شد نتایج پژوهش نشان میدهد که آموزش مهارت حل مساله بر کاهش پرخاشگری و همچنین خرده مقیاسهای پرخاشگری ،جسمی واکنشی ، کلامی و رابطه ای دانش آموزان موثر بوده است یعنی در مقایسه با گروه گواه میانگین نمرات گروه آزمایش در پرخاشگری و خرده مقیاسهای آن در مرحله پس آزمون در مقایسه با مرحله پیش آزمون کاهش داشته است.با توجه به یافته های پژوهش می توان این گونه نتیجه گرفت که آموزش مهارت حل مسئله برای درمان و کاهش پرخاشگری کودکان میتواند موثر باشد.

کلیدواژه ها:

حل ، مسئله ، پرخاشگری ، کودکان ، دبستانی