اثر بخشی دعادرمانی بر امید به زندگی و بهداشت روان نوجوانان

هدف اصلی پژوهش حاضر بررسی اثر بخشی دعادرمانی بر امید به زندگی و بهداشت روان نوجوانان مشهدی بود. در این پژوهش سعی شد این متغیرها براساس تعالیم اسلامی مورد بررسی و درمان قرار بگیرند. روش تحقیق شبه تجربی و نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون و پس آزمون با گروه آزمایش و گواه بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل کلیه دانش آموزان مقطع متوسطه دوم شهرستان مشهد بود که بصورت داوطلبانه در این پژوهش شرکت کردند. از بین این افراد ۳۶ نفر از آنان که دارای کمترین میزان امید به زندگی و بهداشت روانی بودند به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. یافتههای پژوهش نشان داد دعا درمانی بر افزایش امید به زندگی و بهداشت روان نوجوانان موثر است. در نتایج تجزیه و تحلیل کواریانس یافته های جانبی نیز نشان داد که دعا درمانی بر کاهش افکار ناکارآمد و ناامیدی و کمالگرایی موثر بوده و توانسته این افکار و نگرشهای منفی را کاهش دهد. یافتههای به دست آمده در این پژوهش با نتایج تحقیقات که بررسی کارایی دعادرمانی بر اختلالات روانی انجام گرفته همسو و همخوان میباشد.

کلیدواژه ها:

امید به زندگی ، بهداشت روان ، دعادرمانی ، نوجوانان