بررسی رابطه ابرازگری هیجانی و عاطفه مثبت و منفی با شایستگی تحصیلی

هدف از انجام پژوهش حاضر بررسی رابطه ابرازگری هیجانی و عاطفه مثبت و منفی با شایستگی تحصیلی دانش آموزان دوره اول متوسطه شهر سراب بود. روش تحقیق توصیفی همبستگی از نوع پیش بینی بود. جامعه آماری پژوهش کلیه دانش آموزان دوره اول متوسطه شهر سراب به تعداد ۱۳۷۰ نفر که از بین آنها حجم نمونه به تعداد ۳۰۰ نفر از طریق جدول گرجسی مورگان به روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای انتخاب شد. از مقیاس ارزیابی شایستگی تحصیلی (ACES) دی پرنا و الیوت (۱۹۹۹) پرسشنامه ابرازگری هیجانی را کینگ و امونز ((۱۹۹۰) و مقیاس ارزیابی عاطفه ی مثبت و منفی (PANAS) واتسون و همکاران (۱۹۸۸) برای گردآوری اطلاعات استفاده شد. نتایج تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد که ابرازگری هیجانی و عاطفه مثبت و منفی ۲۶/۴ درصد از واریانس شایستگی تحصیلی پیش بینی می کنند. ابرازگری هیجانی و عاطفه مثبت به صورت مثبت و عاطفه منفی به صورت منفی می توانند تغییرات شایستگی تحصیلی را پیش بینی نمایند. بنابراین آموزش نحوه ابزار هیجان مثبت و ابزار صمیمیت و نحوه افزایش عاطفه مثبت به دانش آموزان در زمینه های تحصیلی و اجتماعی و خانوادگی در افزایش شایستگی تحصیلی نقش بسزایی خواهد داشت.

کلیدواژه ها:

ابرازگری ، هیجانی ، عاطفه مثبت ، عاطفه منفی ، شایستگی تحصیلی