تحلیل انتقادی تاثیر ارزشیابی توصیفی بر انتخاب روش های تدریس معلمان دوره ابتدایی

ارزشیابی توصیفی به عنوان رویکردی جایگزین برای ارزشیابی سنتی، در پی اصلاح نگرش های آموزشی و بهبود کیفیت یاددهی–یادگیری در کلاس های درس معرفی شده است. این نوع ارزشیابی با تمرکز بر پیشرفت تحصیلی فردی، بازخورد مستمر و پرهیز از نمره محوری، می تواند در نحوه تصمیم گیری معلمان برای انتخاب شیوه های تدریس اثرگذار باشد. پژوهش حاضر با رویکردی توصیفی–تحلیلی و با بهره گیری از چارچوب انتقادی، به بررسی تاثیر ارزشیابی توصیفی بر گزینش روش های تدریس از سوی معلمان پرداخته است. روش تحقیق از نوع ترکیبی(کمی و کیفی) و داده های تحقیق از طریق پرسشنامه و مصاحبه های نیمه ساختاریافته با معلمان دوره ابتدایی جمع آوری شده و تحلیل شده اند.یافته ها نشان دادند که ارزشیابی توصیفی در بسیاری از موارد به تغییر نگرش معلمان نسبت به اهداف تدریس، استفاده بیشتر از روش های فعال، یادگیرنده محور و تقویت تعامل کلاسی منجر شده است. با این حال، چالش هایی چون کمبود زمان، نبود حمایت سازمانی، نبود آموزش حرفه ای کافی و فشار برنامه های درسی، مانع بهره گیری موثر از روش های تدریس متناسب با رویکرد توصیفی می شود. همچنین، برخی معلمان، ارزشیابی توصیفی را صرفا به عنوان یک الزام اجرایی تلقی کرده اند و بدون درونی سازی اصول آن، تغییری بنیادین در روش تدریس خود ایجاد نکرده اند.نتایج این پژوهش نشان می دهد که تحقق اهداف ارزشیابی توصیفی، مستلزم بازنگری در نظام تربیت معلم، تدوین برنامه های پشتیبان و بازتعریف نقش معلم در فرآیند یادگیری است. ارزشیابی توصیفی در صورتی می تواند بر انتخاب روش های تدریس تاثیری معنادار و پایدار داشته باشد که در سطح نظام مند با تحولات ساختاری همراه شود.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی توصیفی ، روش تدریس ، معلمان دوره ابتدایی.