چگونه می توان به جای تاکید صرف بر نمره، پیشرفت واقعی دانش آموزان در فهم ریاضی را سنجید؟

آموزش ریاضیات در نظام های آموزشی مدرن، نقشی حیاتی در توسعه تفکر انتقادی، حل مسئله و استدلال منطقی ایفا می کند. با این حال، نظام های سنجش سنتی که عمدتا بر نمره دهی کمی و آزمون های استاندارد متمرکز هستند، اغلب در ارزیابی جامع و عمیق فهم ریاضی دانش آموزان ناتوان اند. این مقاله با رویکردی توصیفی-تحلیلی و با بررسی گسترده منابع علمی، به این پرسش اساسی می پردازد که چگونه می توان از پارادایم نمره محور فراتر رفت و به سنجشی معتبر از پیشرفت واقعی دانش آموزان در درک مفاهیم ریاضی دست یافت. در این راستا، محدودیت های سنجش سنتی، از جمله ترویج یادگیری سطحی و اضطراب آزمون، مورد بحث قرار گرفته و سپس راهکارهای جایگزین معرفی و تحلیل می شوند. این راهکارها شامل سنجش تکوینی ( formative assessment)، سنجش عملکردی و اصیل (performance-based and authentic assessment)، استفاده از پوشه کار (portfolio)، نقشه های مفهومی، خودسنجی و سنجش همتایان است. مقاله استدلال می کند که ترکیبی از این روش ها، تصویری چندبعدی و دقیق تر از توانایی های دانش آموزان، شامل درک مفهومی، تسلط رویه ای، شایستگی راهبردی، استدلال انطباقی و نگرش سازنده به ریاضیات ارائه می دهد. نتیجه گیری نهایی بر ضرورت تغییر فرهنگ سنجش از «سنجش برای نمره دهی» به «سنجش برای یادگیری» و توانمندسازی معلمان برای اجرای این رویکردهای نوین تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

سنجش ریاضی ، فهم عمیق ، سنجش تکوینی ، سنجش عملکردی ، نمره گرایی ، ارزشیابی جایگزین.