تبیین نقش تعامل ژنتیک و محیط در شکل گیری هوش بر اساس قیاس شبکه های عصبی زیستی و مصنوعی

پیشرفت های چشمگیر در حوزه های علوم اعصاب و هوش مصنوعی، بستری فراهم ساخته اند تا شبکه های عصبی زیستی و شبکه های عصبی مصنوعی نه صرفا به عنوان دو سامانه ی مستقل، بلکه در قالب الگویی تطبیقی و مکمل مورد مطالعه قرار گیرند. شبکه های عصبی زیستی به عنوان زیربنای اصلی پردازش اطلاعات در مغز، الهام بخش طراحی و تکامل شبکه های مصنوعی بوده اند و همین مشابهت ها، فرصتی منحصر به فرد برای تحلیل ساختاری و عملکردی میان این دو پدیده فراهم می آورد. این مقاله با رویکردی تحلیلی، ابتدا به معرفی ساختار نورون ها و نحوه ی کارکرد آنها در قالب شبکه های زیستی می پردازد . سپس معماری و سازوکار یادگیری در شبکه های مصنوعی را با تاکید بر نقش وزن ها و بایاس ها بررسی می کند. در ادامه، با بهره گیری از هم ترازی مفهومی، نشان داده می شود که ژنتیک نقش معمار سیستم را برعهده دارد و ظرفیت های پایه ای مغز را از طریق تعیین تعداد نورون ها و معماری اولیه شکل می دهد؛ در حالی که اجتماع و محیط در مقام مهندس یادگیری عمل کرده و با فراهم آوردن داده ها، تجربیات و محرک های اجتماعی، وزن ها و اتصالات شبکه را بهینه می کنند.

کلیدواژه ها:

شبکه های عصبی زیستی ، شبکه های عصبی مصنوعی ، ژنتیک ، اجتماع ، پلاستیسیتی عصبی