تبیین نقش روش های نوین تدریس عربی و قرآن در رشد شناختی و تربیت اخلاقی دانش آموزان

هدف اصلی پژوهش حاضر، تبیین و تحلیل نقش روش های نوین و یکپارچه در تدریس زبان عربی و قرآن کریم بر فرآیندهای رشد شناختی و تربیت اخلاقی دانش آموزان است. در نظام آموزشی ایران، دروس عربی و قرآن اهدافی دوگانه را دنبال می کنند: از یک سو، آموزش یک زبان خارجی و از سوی دیگر، انتقال مفاهیم دینی و اخلاقی. با این حال، رویکردهای سنتی مبتنی بر حافظه محوری و تمرکز بر قواعد صرف و نحو، غالبا در تحقق این اهداف ناکام مانده و به کاهش انگیزه و یادگیری سطحی منجر شده اند. این مقاله با استفاده از روش تحقیق توصیفی-تحلیلی و با تکیه بر منابع کتابخانه ای، به بررسی مبانی نظری پارادایم های نوین آموزشی نظیر «آموزش ارتباط محور» (CLT)، «یادگیری مبتنی بر محتوا» (CBI) و «یادگیری مبتنی بر وظیفه» (TBL) می پردازد. یافته های پژوهش نشان می دهد که این روش ها با ایجاد پیوندی معنادار میان محتوای زبانی (عربی) و مفاهیم ارزشی (قرآن)، زمینه را برای درگیری فعالانه دانش آموزان، تفکر انتقادی و درونی سازی مفاهیم اخلاقی فراهم می آورند. در این رویکردها، زبان عربی از یک موضوع درسی انتزاعی به ابزاری برای فهم و تحلیل متون مقدس تبدیل می شود که این امر به نوبه خود، رشد شناختی دانش آموزان را بر اساس نظریه های پیاژه و ویگوتسکی تقویت می کند. در نهایت، مقاله الگویی یکپارچه برای تدریس این دو درس پیشنهاد می کند که در آن، فعالیت های کلاسی بر محور تحلیل داستان های قرآنی، ایفای نقش و پروژه های گروهی استوار است تا یادگیری هم عمیق، هم کاربردی و هم تربیت محور باشد.

کلیدواژه ها:

: آموزش زبان عربی ، آموزش قرآن ، روش های نوین تدریس ، رشد شناختی ، تربیت اخلاقی ، یادگیری یکپارچه.